- Czyli jednak przyjechali...
- Co ? - Spytał Justin. Spojrzałam na niego.
- Nie nic..wiesz co, weź Emily i jedz do domu, ja jeszcze muszę coś załatwić..
- Luna, co się dzieje ?
- Nic, po prostu chce porozmawiać z księdzem
- Dobraa, ale pośpiesz się..- Przytaknęłam a on ruszył w drogę do samochodu. gdy już zniknął z mojego pola widzenia, powoli zbliżyłam się do czarnego samochodu.
Przez przyciemniane szyby nie mogłam nic zauważyć, lecz gdy się już wystarczająco byłam blisko drzwi się rozsunęły.
- O mój boże, Chris ! - Krzyknęłam i rzuciłam się na chłopaka.
- Hej mała - zaśmiał sie odwzajemniając uścisk.
- Ej, a my ? - Odezwał się Jacob za którym był Kevin, ale nie zauważyłam nigdzie Toma.
- Jeju, chłopaki jak ja się za wami stęskniłam - Przytuliłam każdego z osobna.
- Jak się tu dostaliście ?
- A czy to ważne ? Ważne że jesteśmy - Christian zaśmiał sie nerwowo.
- Ok, nawet boje sie wyobrazić sobie to co wy musieliście zrobić - Zaśmiałam się cicho.
- To chyba nie będziemy teraz tak tu stać, zapraszam do mnie
- Ale..
- Nie ma żadnego ''ale'', nikt was tu przecież nie zna. - Nic już nie mówiąc wsiadłam do auta.
Przez cała drogę musiałam im tłumaczyć jak dojechać do domu w którym mieszkałam. Byliśmy coraz bliżej, cały podjazd był zajęty przez samochody mojej rodziny.
- Wysiadamy - Powiedziałam gdy znaleźli jedno wolne miejsce na chodniku przed domem.
Ruszyli za mną, przeszliśmy przez furtkę, następnie kilka schodków. Pociągnęłam za klamkę i zaprosiłam moich gości. W całym domu roznosił się zapach różnych potraw, w tle leciała cicha muzyka, a zgromadzeni ludzie rozmawiali, śmiali się.
- Witam w moim domu - Odezwałam się w stronę trzech chłopaków..właśnie, tylko trzech,
- Dlaczego Tom nie przyjechał ? - Zapytałam nagle.
- Tom...Tom nie chciał przyjeżdżać, nie powiedział dlaczego- Odpowiedział mi Kevin.
Ja chyba wiedziałam dlaczego. Wtedy kiedy jeszcze byłam w Los Angeles, gdy miałam wyjeżdżać nie pożegnałam się z nim, on nawet nie wiedział że ja wyjeżdżam, po prostu go tak zostawiłam. Miał prawo nie mieć ochoty się ze mną widzieć.
- Rozgośćcie się, a ja poszukam Justina. - Uśmiechnęłam się do nich ostatni raz i ruszyłam w głąb domu.
Na dole nigdzie go nie było, jedynym miejscem w jakim mógł przebywać to albo nasza sypialnia, albo pokój Emily. Ruszyłam po schodach na górę. Głosy wszystkich zgromadzonych troszkę ucichły dając mi chwile wytchnienia. Najpierw otworzyłam drzwi prowadzące do naszej sypialni, lecz nikogo tam nie zastałam. Ostatnim wyjściem był pokoik Em. Powoli rozszerzyłam drzwiczki. Justin stał na środku pokoju bujając na rękach maluszka, który lekko skomlał.
- No już, cichutko, wiem że tata cie nie nakarmi, ale zawsze może rozśmieszyć - Uśmiechnął się słodko do dziecka które wymachiwało rączkami na wszystkie strony.
- Do akcji wkracza w takich sytuacjach mama - Weszłam do pokoju, udając superbohatera.
- No zobacz kto przyszedł - Chłopak zwrócił się do dziewczynki która na mój widok uśmiechnęła się lekko.
- Chyba jest głodna
- A mi się raczej wydaje że trzeba jej zmienić pieluszkę- Uśmiechałam sie do Jusa, odbierając od niego małą.
Położyłam ją na specjalnym stoliku i zmieniłam pieluchę.
- Nawet nie wiesz jak ja sie ciesze że cie mam, nie wiem co bym zrobił - Pocałował mnie w szyje oplatając rękami od tyłu.
- Dopełniamy się wzajemnie tworząc rodziców idealnych - Zaśmiałam się lekko, podnosząc malucha.
- No moja, kochana - Pocałowałam Emily w policzek wywołując wielki uśmiech na jej słodkiej twarzyczce.
- Muszę ją komuś pokazać
- Komu ?
- Chris i moi przyjaciele przyjechali
- Czyli jednak Chri s się zjawił
- Yhmm - Przytaknęłam i otwierając drzwi zeszłam na dół.
Wzrokiem odszukałam trójkę chłopaków którzy już pałaszowali różne dania. Podeszłam do jednego z nich, mianowicie Chrisa.
- Chris - Tyrpnęłam go lekko w ramie. Odwrócił się w moją stronę.
- Poznaj moją córeczkę, Emily - Uśmiechnęłam sie do niego.
Natomiast on przez chwile wlepiał wzrok w roześmiane dziecko.
- Jest strasznie do ciebie podobna - Wreszcie powiedział dotykając malutkiej rączki dziewczynki.
Bez słowa dałam mu ją na ręce.
- A jak ją upuszczę - Spanikowałam patrząc na mnie.
- Oj nie marudź, tylko trzymaj, bo to może być jedyna okazja, rzadko komu daje mojego skarba - Zachichotałam lekko.
Po chwili do nas podeszli Jacob z Kevinem, jak i Justin.
- Gratuluje stary - Christian zagadał do Biebera.
- Dzięki - Objął mnie w pasie.
Cały czas obserwowałam Chrisa który był tak bardzo zafascynowany maluszkiem że nie zwracał na nikogo więcej uwagi.
- Ej, chłopaki jak myślicie, jak ten szkrab dorośnie to dorówna urodzie mamie ? - Zapytał po chwili.
- Hrhmm- Odchrząknął Jus.
- Oo, przepraszam, nie chciałem - uśmiechnął sie niewinnie.
- No ja myślę.. - Nagle Kevinowi zadzwonił telefon.
- Przepraszam was na chwile.- Odszedł od nas odbierając połączenie.
Chwile to na pewno nie trwało.
- Mamy wielki, wielki problem...
poniedziałek, 18 listopada 2013
piątek, 15 listopada 2013
Rozdział 54 ''Ale wiesz że zniweczyłaś moje marzenia..''
Gdy tylko nas zobaczył zamarł w bezruchu. Od razu gdy go zobaczyłam mój uśmiech zniknął, został zastąpiony wściekłym i zaskoczonym wyrazem twarzy.
- Hej misiu - Kate podbiegła do Simona przytulając go przy okazji także całując w policzek.
Moje oczy rozszerzyły się jeszcze bardziej, moja mina była taka sama jak Justina, wręcz identyczna.
- Luna, Justin...Simon i ja jesteśmy zaręczeni- Zwróciła się do nas.
- Zaręczeni ?! - Krzyknęłam wstając z krzesła.
Nawet nie chcielibyście wiedzieć jaką minę maił w tamtym momencie Sim, ten pajac stał na baczność patrząc na mnie jakbym miała go za chwile zabić, bo prawda jest taka że chciałam.
- Albo mi ktoś powie że to jest jakiś jebany żart, albo ja nie ręczę za siebie - Wymamrotałam przez zaciśnięte zęby.
Byłam tak wkurzana jaka nie byłam od bardzo dawna.
- Luna, uspokój się, co się dzieje ? - Zapytała zdezorientowana Katherine.
- A no tak, przecież ty nic nie wiesz, ja już ci wyjaśnię otóż...
- Luna ! - Krzyknął Simon przerywając mi.
- Możemy pogadać, błagam cię..- Złożył ręce jak do pacierza i błagalnie na mnie patrzył.
- Chyba śnisz..
- Błagam - Podszedł do mnie i tak po prostu wyciągnął na siłę z pokoju.
- Ty zakłamana męska dziwko - Uderzyłam go w klatkę piersiową.
- Spokojnie, ja to wyjaśnię...Ja zakochałem się w Kate, kochałem sie w niej za czasów liceum, ale ona była z Justinem a potem miała problemy..Ja poznałem Carmen, myślałem że się zakochałem, na prawdę. Ale na mojej drodze znowu pojawiła się ona. Nie chciałem dłużej czekać, oświadczyłem się, Lu, ja chcę po prostu z nia być, nic więcej...Nie powiedziałem nic Car bo nie chce jej zranić wiem że ona mnie kocha, ale moja taka prawdziwa miłość do niej nigdy nie istniała.. - Cały czas mówiąc to patrzył mi w oczy, gdy mówił o Kate można było zauważyć malutkie iskierki, które tylko utwierdzały mnie w tym że mówi prawdę.
- Coś ty najlepszego zrobił..- Westchnęłam spuszczając wzrok.
- Obiecuje ze wyjaśnię to wszystko Carmen.
- Bądź z Kate szczęśliwy - Szepnęłam i ruszyłam z powrotem do kuchni.
- Co się dzieje ? - Zaczęła Kate.
-Yyy, nic, po prostu...Troszkę się zdenerwowałam bo nikt mi nie powiedział że jesteście zaręczeni.. - Spojrzałam morderczo w stronę Simona który z ulgą wymalowaną na twarzy patrzył na mnie.
- ''Troszkę'' ?! Dziewczyno ty aż szalałaś z wściekłości - Zaśmiała się blondynka.
- Oj tam, przesadzasz. - Machnęłam ręką.
- Chwila...no ale przecież..- Odezwał sie Justin na co ja zatkałam mu buzie ręką.
- W domu ci wszystko wyjaśnię kotku - Pocałowałam go w policzek. On tylko lekko przytaknął.
- Dobra, to w takim razie ogłaszam wam że oboje będziecie mieli dziecko - Zwróciłam się do Kate i Simona.
- Co ?! - Krzyknął Sim.
- Kate, jesteś w ciąży ?! - Odwrócił dziewczynę w swoją stronę.
- Simon...
- O mój boże, jak się ciesze.
- Simon
- Jak nazwiemy naszego maluszka, czy to chłopczyk czy dziewczynka..
-Simon ! Kate nie jest w ciąży idioto - Szarpnęłam go za rękę żeby wreszcie się opanował.
- Jak to ? - Spojrzał na mnie widocznie zawiedziony.
-Tak to, po prostu chce, to znaczy chcemy żebyście oboje zostali chrzestnymi Emily - Wytłumaczyłam uśmiechając sie szeroko.
- Aaa, w porządku - Uśmiechnął się.
- Ale wiesz że zniweczyłaś moje marzenia - Powiedział z udawanym smutkiem.
- Oj przepraszam - Przewróciłam oczami i lekko zachichotałam.
- Chciałbyś mieć dziecko ? - Zapytała go Katherine.
- No pewnie, możemy go nawet teraz zrobić - Przybliżył się do niej i namiętnie pocałował.
- Dobra dzieci, my was zostawiamy, tylko pamiętać, jak będzie dziewczynka to Luna - Zaśmiałam się.
- Jasne - Odkrzyknął będąc już na pierwszym piętrze.
- Chodź Jus - Chwile potem opuściliśmy ich dom.
Wsiedliśmy wszyscy do auta i odjechaliśmy.
***DZIEŃ CHRZCIN EMILY***
Wszyscy dotarli już do kościoła, zajęli miejsca w ławkach. Na sam środek wyszedł ksiądz. Po całej mszy jaka się odbyła, goście mieli się udać do naszego domu. Ja z Justinem i Emily wyszliśmy ostatni z kościoła, bo jeszcze musieliśmy podpisać jakieś papiery. Wyszłam na świeże powietrze. Zaczęłam się rozglądać czy już wszyscy pojechali, aż natrafiłam na dużego czarnego vana. Nie zwyczajnego vana tylko tego który należał do gangu Toma.
- Czyli jednak przyjechali...
- Hej misiu - Kate podbiegła do Simona przytulając go przy okazji także całując w policzek.
Moje oczy rozszerzyły się jeszcze bardziej, moja mina była taka sama jak Justina, wręcz identyczna.
- Luna, Justin...Simon i ja jesteśmy zaręczeni- Zwróciła się do nas.
- Zaręczeni ?! - Krzyknęłam wstając z krzesła.
Nawet nie chcielibyście wiedzieć jaką minę maił w tamtym momencie Sim, ten pajac stał na baczność patrząc na mnie jakbym miała go za chwile zabić, bo prawda jest taka że chciałam.
- Albo mi ktoś powie że to jest jakiś jebany żart, albo ja nie ręczę za siebie - Wymamrotałam przez zaciśnięte zęby.
Byłam tak wkurzana jaka nie byłam od bardzo dawna.
- Luna, uspokój się, co się dzieje ? - Zapytała zdezorientowana Katherine.
- A no tak, przecież ty nic nie wiesz, ja już ci wyjaśnię otóż...
- Luna ! - Krzyknął Simon przerywając mi.
- Możemy pogadać, błagam cię..- Złożył ręce jak do pacierza i błagalnie na mnie patrzył.
- Chyba śnisz..
- Błagam - Podszedł do mnie i tak po prostu wyciągnął na siłę z pokoju.
- Ty zakłamana męska dziwko - Uderzyłam go w klatkę piersiową.
- Spokojnie, ja to wyjaśnię...Ja zakochałem się w Kate, kochałem sie w niej za czasów liceum, ale ona była z Justinem a potem miała problemy..Ja poznałem Carmen, myślałem że się zakochałem, na prawdę. Ale na mojej drodze znowu pojawiła się ona. Nie chciałem dłużej czekać, oświadczyłem się, Lu, ja chcę po prostu z nia być, nic więcej...Nie powiedziałem nic Car bo nie chce jej zranić wiem że ona mnie kocha, ale moja taka prawdziwa miłość do niej nigdy nie istniała.. - Cały czas mówiąc to patrzył mi w oczy, gdy mówił o Kate można było zauważyć malutkie iskierki, które tylko utwierdzały mnie w tym że mówi prawdę.
- Coś ty najlepszego zrobił..- Westchnęłam spuszczając wzrok.
- Obiecuje ze wyjaśnię to wszystko Carmen.
- Bądź z Kate szczęśliwy - Szepnęłam i ruszyłam z powrotem do kuchni.
- Co się dzieje ? - Zaczęła Kate.
-Yyy, nic, po prostu...Troszkę się zdenerwowałam bo nikt mi nie powiedział że jesteście zaręczeni.. - Spojrzałam morderczo w stronę Simona który z ulgą wymalowaną na twarzy patrzył na mnie.
- ''Troszkę'' ?! Dziewczyno ty aż szalałaś z wściekłości - Zaśmiała się blondynka.
- Oj tam, przesadzasz. - Machnęłam ręką.
- Chwila...no ale przecież..- Odezwał sie Justin na co ja zatkałam mu buzie ręką.
- W domu ci wszystko wyjaśnię kotku - Pocałowałam go w policzek. On tylko lekko przytaknął.
- Dobra, to w takim razie ogłaszam wam że oboje będziecie mieli dziecko - Zwróciłam się do Kate i Simona.
- Co ?! - Krzyknął Sim.
- Kate, jesteś w ciąży ?! - Odwrócił dziewczynę w swoją stronę.
- Simon...
- O mój boże, jak się ciesze.
- Simon
- Jak nazwiemy naszego maluszka, czy to chłopczyk czy dziewczynka..
-Simon ! Kate nie jest w ciąży idioto - Szarpnęłam go za rękę żeby wreszcie się opanował.
- Jak to ? - Spojrzał na mnie widocznie zawiedziony.
-Tak to, po prostu chce, to znaczy chcemy żebyście oboje zostali chrzestnymi Emily - Wytłumaczyłam uśmiechając sie szeroko.
- Aaa, w porządku - Uśmiechnął się.
- Ale wiesz że zniweczyłaś moje marzenia - Powiedział z udawanym smutkiem.
- Oj przepraszam - Przewróciłam oczami i lekko zachichotałam.
- Chciałbyś mieć dziecko ? - Zapytała go Katherine.
- No pewnie, możemy go nawet teraz zrobić - Przybliżył się do niej i namiętnie pocałował.
- Dobra dzieci, my was zostawiamy, tylko pamiętać, jak będzie dziewczynka to Luna - Zaśmiałam się.
- Jasne - Odkrzyknął będąc już na pierwszym piętrze.
- Chodź Jus - Chwile potem opuściliśmy ich dom.
Wsiedliśmy wszyscy do auta i odjechaliśmy.
***DZIEŃ CHRZCIN EMILY***
Wszyscy dotarli już do kościoła, zajęli miejsca w ławkach. Na sam środek wyszedł ksiądz. Po całej mszy jaka się odbyła, goście mieli się udać do naszego domu. Ja z Justinem i Emily wyszliśmy ostatni z kościoła, bo jeszcze musieliśmy podpisać jakieś papiery. Wyszłam na świeże powietrze. Zaczęłam się rozglądać czy już wszyscy pojechali, aż natrafiłam na dużego czarnego vana. Nie zwyczajnego vana tylko tego który należał do gangu Toma.
- Czyli jednak przyjechali...
poniedziałek, 11 listopada 2013
Rozdział 53 ''Kochanie, jestem..''
- Hej.. - Wreszcie blondynka się odezwała.
- Cześć..
- Proszę wejdźcie - Przerwała mi gestem ręki zapraszając nas do środka.
Bez słowa wykonaliśmy jej prośbę. Kiedyś to w tym domu czułam się jak we własnym, ale teraz, teraz to wszystko się zmieniło i nie mówię tu tylko o wystroju.
- Napijecie się czegoś ?
- Chętnie - Odezwał się Justin.
Przeszliśmy wszyscy do kuchni, rozsiedliśmy się na krzesłach barowych i tak zaczęła się nasza rozmowa.
- A więc to wasza córeczka - Westchnęła Kate i lekko pociągnęła nosem.
- Tak - Uśmiechnęłam się, ale chyba nie potrzebnie po po chwili po policzkach dziewczyny zaczęły płynąć łzy.
- Wez ją na chwile - podałam dziecko Bieberowi. Podeszłam do Katherine ( Kate, tylko że poprawnie pisane ) i tak po prostu ją przytuliłam.
Nie zastanawiając się odwzajemniła uścisk.
- Spokojnie, już dobrze - Gładziłam ręką po jej miękkich blond włosach.
Po chwili wyprostowała się i wierzchem dłoni otarła mokre poliki.
- Przepraszam was..
- Nie ma spray, to normalne, każdy czasem ma chwile słabości. - uśmiechnęła m sie do niej miło, co odwzajemniła.
Czułam sie w tamtym momencie jakby te całe przykre zdarzenia nie miały miejsca, jakbyśmy nigdy nie przestały być przyjaciółkami. Bardzo za tym tęskniłam, choć w ogóle tego nie okazywałam.
- A więc, Kate, przyszliśmy tu żeby prosić cie żebyś została matką chrzestną dla Emily.. - Spojrzałam na dziewczynę która w tamtym momencie siedziała i wpatrywała się w nas.
- Kate...
- No pewnie, z wielką przyjemnością - Wydusiła w końcu.
- To świetnie
- A mogę...ją potrzymać ? - Od razu gdy zadała to pytanie po moim ciele przebiegły dreszcze.
Nie chciałam jej dawać Emily choćby nawet na parę chwil, bałam się, po prostu się bałam. Instynkt macierzyński od czasu porodu cały czas u mnie drzemał.
- Pewnie - Odezwał sie Justin. Spojrzałam na niego morderczym wzrokiem lecz nic już nie wskórałam bo dziecko już znajdowało się w objęciach Kate.
Cały czas obserwowałam każdy jej ruch.
- Jeju, jaka ona jest urocza - Patrzyła na nią cały czas się uśmiechając.
Wyglądała na szczęśliwa, mimowolnie się uśmiechnęłam. Emily chyba też ją polubiło bo z jej małej twarzyczki też ani na chwile nie schodził ten słodki dziecięcy uśmieszek. Po chwili Kate podeszłą do mnie i oddała dziewczynkę.
- Zazdroszczę Ci - szepnęła mi na ucho.
Usiadła na swoim miejscu a ja spojrzałam na moją córkę, a następnie na Justina. Tak, wszyscy mogą mi pozazdrościć tak wspaniałego chłopaka jakim jest Justin, nawet nie wiem jakie moje życie byłoby bez niego, dzięki niemu też mam wspaniałą córeczkę, ona jest częścią mnie, kocham ją ponad wszystko. Rozmawialiśmy jeszcze, czułam się jak dawniej, widziałam jej uśmiech którym obdarzała mnie zawsze jak spotykaliśmy się w szkole, ten wzrok jak wtedy gdy poznała jakiegoś fajnego faceta, ten specyficzny sposób picia herbaty, to wszystko wywołało u mnie ogromną fale wspomnień, ale o dziwo tylko tych dobrych, nie było teraz miejsca ani chęci wypominać błędów które ktoś popełnił. Moje wszystkie przemyślenia przerwał dźwięk otwierania drzwi, byłam pena że to jej mama własnie wróciła do domu.
- Kochanie, jestem - Krzyknął ktoś z przedpokoju.
To był męski głos, bardzo znajomy. Usłyszeliśmy kroki.
- Kate, gdzie jesteś ?
- W kuchni - Odpowiedziała, po chwili w drzwiach pojawił się Simon.
Gdy tylko nas zobaczył zamarł w bezruchu...
- Cześć..
- Proszę wejdźcie - Przerwała mi gestem ręki zapraszając nas do środka.
Bez słowa wykonaliśmy jej prośbę. Kiedyś to w tym domu czułam się jak we własnym, ale teraz, teraz to wszystko się zmieniło i nie mówię tu tylko o wystroju.
- Napijecie się czegoś ?
- Chętnie - Odezwał się Justin.
Przeszliśmy wszyscy do kuchni, rozsiedliśmy się na krzesłach barowych i tak zaczęła się nasza rozmowa.
- A więc to wasza córeczka - Westchnęła Kate i lekko pociągnęła nosem.
- Tak - Uśmiechnęłam się, ale chyba nie potrzebnie po po chwili po policzkach dziewczyny zaczęły płynąć łzy.
- Wez ją na chwile - podałam dziecko Bieberowi. Podeszłam do Katherine ( Kate, tylko że poprawnie pisane ) i tak po prostu ją przytuliłam.
Nie zastanawiając się odwzajemniła uścisk.
- Spokojnie, już dobrze - Gładziłam ręką po jej miękkich blond włosach.
Po chwili wyprostowała się i wierzchem dłoni otarła mokre poliki.
- Przepraszam was..
- Nie ma spray, to normalne, każdy czasem ma chwile słabości. - uśmiechnęła m sie do niej miło, co odwzajemniła.
Czułam sie w tamtym momencie jakby te całe przykre zdarzenia nie miały miejsca, jakbyśmy nigdy nie przestały być przyjaciółkami. Bardzo za tym tęskniłam, choć w ogóle tego nie okazywałam.
- A więc, Kate, przyszliśmy tu żeby prosić cie żebyś została matką chrzestną dla Emily.. - Spojrzałam na dziewczynę która w tamtym momencie siedziała i wpatrywała się w nas.
- Kate...
- No pewnie, z wielką przyjemnością - Wydusiła w końcu.
- To świetnie
- A mogę...ją potrzymać ? - Od razu gdy zadała to pytanie po moim ciele przebiegły dreszcze.
Nie chciałam jej dawać Emily choćby nawet na parę chwil, bałam się, po prostu się bałam. Instynkt macierzyński od czasu porodu cały czas u mnie drzemał.
- Pewnie - Odezwał sie Justin. Spojrzałam na niego morderczym wzrokiem lecz nic już nie wskórałam bo dziecko już znajdowało się w objęciach Kate.
Cały czas obserwowałam każdy jej ruch.
- Jeju, jaka ona jest urocza - Patrzyła na nią cały czas się uśmiechając.
Wyglądała na szczęśliwa, mimowolnie się uśmiechnęłam. Emily chyba też ją polubiło bo z jej małej twarzyczki też ani na chwile nie schodził ten słodki dziecięcy uśmieszek. Po chwili Kate podeszłą do mnie i oddała dziewczynkę.
- Zazdroszczę Ci - szepnęła mi na ucho.
Usiadła na swoim miejscu a ja spojrzałam na moją córkę, a następnie na Justina. Tak, wszyscy mogą mi pozazdrościć tak wspaniałego chłopaka jakim jest Justin, nawet nie wiem jakie moje życie byłoby bez niego, dzięki niemu też mam wspaniałą córeczkę, ona jest częścią mnie, kocham ją ponad wszystko. Rozmawialiśmy jeszcze, czułam się jak dawniej, widziałam jej uśmiech którym obdarzała mnie zawsze jak spotykaliśmy się w szkole, ten wzrok jak wtedy gdy poznała jakiegoś fajnego faceta, ten specyficzny sposób picia herbaty, to wszystko wywołało u mnie ogromną fale wspomnień, ale o dziwo tylko tych dobrych, nie było teraz miejsca ani chęci wypominać błędów które ktoś popełnił. Moje wszystkie przemyślenia przerwał dźwięk otwierania drzwi, byłam pena że to jej mama własnie wróciła do domu.
- Kochanie, jestem - Krzyknął ktoś z przedpokoju.
To był męski głos, bardzo znajomy. Usłyszeliśmy kroki.
- Kate, gdzie jesteś ?
- W kuchni - Odpowiedziała, po chwili w drzwiach pojawił się Simon.
Gdy tylko nas zobaczył zamarł w bezruchu...
sobota, 9 listopada 2013
Nowe opowiadanie już jest ;) !!
Jak już wspomniałam wcześniej, zaczęłam pisać nowe opowiadanie. Jest ono zupełnie inne od tego które jest tu ( Z niegrzecznym Justinem ). To że założyłam inne opowiadanie nie oznacza że przestane pisać to, na tym blogu rozdziały będą dodawane, lecz muszę was zmartwić, ponieważ niedługo ta historia się zakończy ;( No ale wracając do nowego bloga to jak ktoś jest zainteresowany to zapraszam na http://to-the-end-of-my-days.blogspot.com/ !! KOCHAM WAS I DO NASTĘPNEGO ROZDZIAŁU <33 ;)
środa, 6 listopada 2013
Rozdział 52 ''Nie pomyślałam o tym...''
- Zrobiłbyś mi tą przyjemność i został chrzestnym Emily ?..
- Emily ?
- No tak, mojej córeczki - Przewróciłam oczami.
- Masz córkę !? - Krzyknął do słuchawki, na co ja zachichotałam.
- No przecież to ci próbuje cały czas uświadomić .
- I ja mam być dla nie chrzestnym ?- Boże, daj mi trochę więcej cierpliwości.
- No tak, oczywiście jeżeli się zgadzasz.
- No pewnie że się zgadzam..ale - Zatrzymał się na chwile.
- Ale co ? - Spytałam siadając na łóżku.
- Nie wiem czy to dobry pomysł, chcesz żeby twoja córka miała za chrzestnego kryminalistę, gangstera, którego szuka całe Los Angeles ? - Teraz to do mnie dotarło,nie tylko to co powiedział ale też że przecież Chris nie może tak po prostu opuścić LA bez żadnego problemu, ochrona na lotnisku miałaby idealną okazje do aresztowania go.
- Nie pomyślałam o tym... - Zakryłam dłonią oczy.
A tak się cieszyłam ze znowu go zobaczę.
- Ej, nie martw się mała, kiedyś na pewno się kiedyś zobaczymy - Zachichotał lekko do słuchawki.
- Mam taką nadzieje..a powiedz mi co tam u was.- Zmieniłam temat, nie chcąc się smucić.
- U nas ?.. wiesz, ja muszę kończyć, zadzwonię niedługo, pa - Tak po prostu niespodziewanie się rozłączył.
Nie wiedziałam o co chodziło, może powiedziałam coś nie tak ? Sama nie wiedziałam, wzruszając ramionami odkładając telefon na komodę zeszłam na dół.
- I co ? - Zapytał na wstępie Justin.
- Nie może przyjechać..coś się stało i musi zostać - Wytłumaczyłam szybko, wchodząc do kuchni.
- Szkoda, to kto nam jeszcze został ? - Zapytał siadając na kuchennym krześle, obserwując każdy mój ruch.
- Jest jeszcze Simon i Carmen..
- A wiesz... ja tak sobie myślałem i może miło by było gdyby chrzestną została Kate..- Gdy tylko wypowiedział to imię w mojej głowie pojawiły się obrazy z czasów naszej przyjaźni jak i z tego okresu którego najchętniej bym chciała zapomnieć.
- Dlaczego, Kate ? - Odwróciłam się w jego stronę, gryząc jabłko które trzymałam w ręce.
- A dlaczego nie ? Była twoją dobrą przyjaciółką, może i wyrządziła nam wiele krzywd ale nie chciała tego, sama wiesz co ona przeszła, myślę że moja propozycja to dobry pomysł. - Wytłumaczył patrząc w moje oczy.
Nie byłam pewna co do jego słów, nie widziałam jej dawno, nie utrzymywałam żadnych kontaktów i co teraz nagle zapukam do jej drzwi i poproszę ją żeby została matką chrzestną dla mojego dziecka ?
- Jak ty sobie to wyobrażasz ?
- Jeju, ale ty jesteś upierdliwa - Uśmiechnął się do mnie uroczo, a ja udając obrażoną udałam się bez słowa do salonu.
- No weź nie obrażaj się, przecież wiesz że żartowałem - Przytulił się do mnie od tyłu.
- No i kto tu jest upierdliwy - Zaśmiałam się, całując go delikatnie w usta.
- Ale ja się do tego przynajmniej przyznaje
- Nie przeciągaj struny - spojrzał na niego mrożącym krew w żyłach spojrzeniem.
- Ja nic nie mówię - uniósł ręce w geście obronnym.
***NASTĘPNY DZIEŃ***
- Wstawaj, twoja córka domaga się jedzenia - Powiedziałam po raz setny słysząc donośny płacz dziecka.
- Kotku, ty idź - wymamrotał zakrywając twarz kołdrą.
- Justin - jęknęłam spychając go z łóżka.
- No dobra, już idę - Ziewnął i przeciągnął się leniwie.
Po chwili płacz dziecka ustał a ja mogłam spokojnie znowu usnąć. Lecz Bieber musi zawsze zrobić komuś na złość i bez przerwy trzaskał się jakimiś garami przez co po całym domu roznosił się głośny huk. Nieźle wkurzona zerwałam się z łóżka i szybkim krokiem zeszłam na dół. Podeszłam do chłopaka który jak tylko mnie zobaczył wybuchnął śmiechem. Lekko uderzyłam go w tył głowy.
- Ałł, za co ? Ja ci tu robię pyszne śniadanie a ty jeszcze narzekasz - zachichotał lekko.
- Ty lepiej się nie odzywaj, bo dostaniesz ale mocniej.
- Co ty dzisiaj taka wkurzona chodzisz ?
- Hmm, pomyślmy - udałam że się nad czymś zastanawiam - może dlatego że mój jakże kochający chłopak zachowuje się jak dzieciak. - Popatrzyłam na niego.
- Kotku, przepraszam - zbliżył się do mnie składając słodki pocałunek na moim policzku.
- Wybaczysz ? - Chwycił mój podbródek.
- Nie - nabrałam poważny wyraz twarzy lecz po chwili na mojej twarzy zagościł szeroki uśmiech.
- Kocham Cię
- Ja Ciebie też
***PARĘ GODZIN PÓŹNIEJ***
- Bierzemy małą ze sobą ? - Zapytał Justin, biorąc kluczyki od samochodu.
- Nie chce jej zostawiać z mamą, zważając na to że nie czuje się zbyt dobrze - Wytłumaczyłam biorąc ubraną w trochę cieplejsze ubrania Emily, bo pogoda niezbyt dopisywała.
- Dobra - Powiedział i otwierając mi drzwi wyszedł tuż za mną.
Usadowiłam dziewczynkę w foteliku i zapięłam jej pasy. Usiadłam na miejscu pasażera. Po chwili ruszyliśmy z podjazdu kierując się w stronę domu Kate, nie byliśmy pewni czy ona tam jeszcze mieszkała, minęło parę lat, odkąd ją ostatni raz widzieliśmy. Nadal miałam wątpliwości czy to był dobry pomysł.
- Jesteś pewny ? - Odezwałam się nagle przerywając cisze panującą między nami.
- Tak - Powiedział pewny siebie, nie spuszczając ani na chwile wzroku z jezdni.
Westchnęłam i dla pewności spojrzałam czy aby na pewno wszystko w porządku z Emily. Gdy w końcu dojechaliśmy, nie powiem że nie, denerwowałam się. Wyszłam powoli z samochodu, wzięłam córkę na ręce i spojrzałam na czekającym przy furtce Justina.
- A Carmen nie mogłaby zostać chrzestną ?
- Daj spokój, już zdecydowaliśmy.
- Nie, to ty zdecydowałeś - Odpyskowałam cicho.
- Słyszałem
- No idź już - Popchnęłam go lekko w stronę dużych, kremowych drzwi. Ten dom w ogóle sie nie zmienił, pozostał taki jakim go zapamiętałam. Bieber zapukał do drzwi. Pocałował zaróżowiony policzek mojego maluszka który uśmiechał się uroczo w stronę swojego taty.
Gdy już straciłam nadzieje że ktokolwiek nam otworzy , w drzwiach stanęła dziewczyna którą kiedyś, bardzo dawno temu mogłam nazwać najlepszą przyjaciółką, osobę która znaczyła dla mnie więcej niż rodzina. Strasznie się zmieniła, wyglądała bardziej dorośle. Nic nie mówiąc każde z nas trwało w ciszy jakby witając się w myślach.
- Hej..
******************
Strasznie was przepraszam ze tak długo nie dodawałam rozdziału, ale mam mnóstwo nauki i nawet jak próbuje napisać rozdział ucząc się jednocześnie na jakiś test to nie zbyt mi to wychodzi, także wybaczcie mi ;) DO NASTĘPNEGO, mam nadzieje że szybko to nadejdzie ;)
- Emily ?
- No tak, mojej córeczki - Przewróciłam oczami.
- Masz córkę !? - Krzyknął do słuchawki, na co ja zachichotałam.
- No przecież to ci próbuje cały czas uświadomić .
- I ja mam być dla nie chrzestnym ?- Boże, daj mi trochę więcej cierpliwości.
- No tak, oczywiście jeżeli się zgadzasz.
- No pewnie że się zgadzam..ale - Zatrzymał się na chwile.
- Ale co ? - Spytałam siadając na łóżku.
- Nie wiem czy to dobry pomysł, chcesz żeby twoja córka miała za chrzestnego kryminalistę, gangstera, którego szuka całe Los Angeles ? - Teraz to do mnie dotarło,nie tylko to co powiedział ale też że przecież Chris nie może tak po prostu opuścić LA bez żadnego problemu, ochrona na lotnisku miałaby idealną okazje do aresztowania go.
- Nie pomyślałam o tym... - Zakryłam dłonią oczy.
A tak się cieszyłam ze znowu go zobaczę.
- Ej, nie martw się mała, kiedyś na pewno się kiedyś zobaczymy - Zachichotał lekko do słuchawki.
- Mam taką nadzieje..a powiedz mi co tam u was.- Zmieniłam temat, nie chcąc się smucić.
- U nas ?.. wiesz, ja muszę kończyć, zadzwonię niedługo, pa - Tak po prostu niespodziewanie się rozłączył.
Nie wiedziałam o co chodziło, może powiedziałam coś nie tak ? Sama nie wiedziałam, wzruszając ramionami odkładając telefon na komodę zeszłam na dół.
- I co ? - Zapytał na wstępie Justin.
- Nie może przyjechać..coś się stało i musi zostać - Wytłumaczyłam szybko, wchodząc do kuchni.
- Szkoda, to kto nam jeszcze został ? - Zapytał siadając na kuchennym krześle, obserwując każdy mój ruch.
- Jest jeszcze Simon i Carmen..
- A wiesz... ja tak sobie myślałem i może miło by było gdyby chrzestną została Kate..- Gdy tylko wypowiedział to imię w mojej głowie pojawiły się obrazy z czasów naszej przyjaźni jak i z tego okresu którego najchętniej bym chciała zapomnieć.
- Dlaczego, Kate ? - Odwróciłam się w jego stronę, gryząc jabłko które trzymałam w ręce.
- A dlaczego nie ? Była twoją dobrą przyjaciółką, może i wyrządziła nam wiele krzywd ale nie chciała tego, sama wiesz co ona przeszła, myślę że moja propozycja to dobry pomysł. - Wytłumaczył patrząc w moje oczy.
Nie byłam pewna co do jego słów, nie widziałam jej dawno, nie utrzymywałam żadnych kontaktów i co teraz nagle zapukam do jej drzwi i poproszę ją żeby została matką chrzestną dla mojego dziecka ?
- Jak ty sobie to wyobrażasz ?
- Jeju, ale ty jesteś upierdliwa - Uśmiechnął się do mnie uroczo, a ja udając obrażoną udałam się bez słowa do salonu.
- No weź nie obrażaj się, przecież wiesz że żartowałem - Przytulił się do mnie od tyłu.
- No i kto tu jest upierdliwy - Zaśmiałam się, całując go delikatnie w usta.
- Ale ja się do tego przynajmniej przyznaje
- Nie przeciągaj struny - spojrzał na niego mrożącym krew w żyłach spojrzeniem.
- Ja nic nie mówię - uniósł ręce w geście obronnym.
***NASTĘPNY DZIEŃ***
- Wstawaj, twoja córka domaga się jedzenia - Powiedziałam po raz setny słysząc donośny płacz dziecka.
- Kotku, ty idź - wymamrotał zakrywając twarz kołdrą.
- Justin - jęknęłam spychając go z łóżka.
- No dobra, już idę - Ziewnął i przeciągnął się leniwie.
Po chwili płacz dziecka ustał a ja mogłam spokojnie znowu usnąć. Lecz Bieber musi zawsze zrobić komuś na złość i bez przerwy trzaskał się jakimiś garami przez co po całym domu roznosił się głośny huk. Nieźle wkurzona zerwałam się z łóżka i szybkim krokiem zeszłam na dół. Podeszłam do chłopaka który jak tylko mnie zobaczył wybuchnął śmiechem. Lekko uderzyłam go w tył głowy.
- Ałł, za co ? Ja ci tu robię pyszne śniadanie a ty jeszcze narzekasz - zachichotał lekko.
- Ty lepiej się nie odzywaj, bo dostaniesz ale mocniej.
- Co ty dzisiaj taka wkurzona chodzisz ?
- Hmm, pomyślmy - udałam że się nad czymś zastanawiam - może dlatego że mój jakże kochający chłopak zachowuje się jak dzieciak. - Popatrzyłam na niego.
- Kotku, przepraszam - zbliżył się do mnie składając słodki pocałunek na moim policzku.
- Wybaczysz ? - Chwycił mój podbródek.
- Nie - nabrałam poważny wyraz twarzy lecz po chwili na mojej twarzy zagościł szeroki uśmiech.
- Kocham Cię
- Ja Ciebie też
***PARĘ GODZIN PÓŹNIEJ***
- Bierzemy małą ze sobą ? - Zapytał Justin, biorąc kluczyki od samochodu.
- Nie chce jej zostawiać z mamą, zważając na to że nie czuje się zbyt dobrze - Wytłumaczyłam biorąc ubraną w trochę cieplejsze ubrania Emily, bo pogoda niezbyt dopisywała.
- Dobra - Powiedział i otwierając mi drzwi wyszedł tuż za mną.
Usadowiłam dziewczynkę w foteliku i zapięłam jej pasy. Usiadłam na miejscu pasażera. Po chwili ruszyliśmy z podjazdu kierując się w stronę domu Kate, nie byliśmy pewni czy ona tam jeszcze mieszkała, minęło parę lat, odkąd ją ostatni raz widzieliśmy. Nadal miałam wątpliwości czy to był dobry pomysł.
- Jesteś pewny ? - Odezwałam się nagle przerywając cisze panującą między nami.
- Tak - Powiedział pewny siebie, nie spuszczając ani na chwile wzroku z jezdni.
Westchnęłam i dla pewności spojrzałam czy aby na pewno wszystko w porządku z Emily. Gdy w końcu dojechaliśmy, nie powiem że nie, denerwowałam się. Wyszłam powoli z samochodu, wzięłam córkę na ręce i spojrzałam na czekającym przy furtce Justina.
- A Carmen nie mogłaby zostać chrzestną ?
- Daj spokój, już zdecydowaliśmy.
- Nie, to ty zdecydowałeś - Odpyskowałam cicho.
- Słyszałem
- No idź już - Popchnęłam go lekko w stronę dużych, kremowych drzwi. Ten dom w ogóle sie nie zmienił, pozostał taki jakim go zapamiętałam. Bieber zapukał do drzwi. Pocałował zaróżowiony policzek mojego maluszka który uśmiechał się uroczo w stronę swojego taty.
Gdy już straciłam nadzieje że ktokolwiek nam otworzy , w drzwiach stanęła dziewczyna którą kiedyś, bardzo dawno temu mogłam nazwać najlepszą przyjaciółką, osobę która znaczyła dla mnie więcej niż rodzina. Strasznie się zmieniła, wyglądała bardziej dorośle. Nic nie mówiąc każde z nas trwało w ciszy jakby witając się w myślach.
- Hej..
******************
Strasznie was przepraszam ze tak długo nie dodawałam rozdziału, ale mam mnóstwo nauki i nawet jak próbuje napisać rozdział ucząc się jednocześnie na jakiś test to nie zbyt mi to wychodzi, także wybaczcie mi ;) DO NASTĘPNEGO, mam nadzieje że szybko to nadejdzie ;)
niedziela, 27 października 2013
Rozdział 51 ''Skąd ty go znasz ?...''
- Jestem chora. - Spojrzałam najpierw na mame, następnie na tate który po moich słowach schował twarz w dłonie.
- Proszę, tylko nie mów mi że..
- Tak - wyszeptałam spuszczając wzrok.
Ojciec gwałtownie wstał z kanapy i wyszedł z pokoju. Moja matka siedziała w bezruchu patrząc na mnie, w jej oczach nie mieściły się już łzy które po chwili spłynęły po jej bladych policzkach.
- Luna... - Wyjąkała Sarah mocno mnie przytulając.
Wtuliłam się w nią, czułam jak moja koszulka staje się mokra zarówno od moich i jej łez. Do naszego uścisku dołączyła po chwili także Anne wręcz dławiąc się łzami. Nienawidziłam gdy moja rodzina była taka smutna, w dodatku przeze mnie. Teraz na pewno przed długi okres czasu uśmiech nie pojawi się na ich twarzach.
***TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ***
Obudziłam się czując lekki pocałunek na moim policzku. Uśmiechnęłam się lekko i otworzyłam zaspane oczy.
- Witaj Księżniczko - Widok szczęśliwego Jusa był czymś wspaniałym.
- Hej - lekko ziewnęłam.
- Wyspana ? - Spytał z ogromnym uśmiechem.
- Tak, a co ty dzisiaj taki szczęśliwy ? - Zapytałam wstając z wygodnego łóżka.
- Mam swoje powody - Zaśmiał się cicho.
- Dobrzee - biorąc czystą bieliznę ruszyłam do łazienki.
Poranny prysznic orzeźwił moje zmęczone, blade ciało. Wysuszyłam włosy, ubrałam się i zeszłam na dół gdzie czekała już na mnie moja rodzina. Emily siedziała na specjalnym krzesełku dla dzieci, a Jus zaczął ją karmić moim mlekiem w butelce. Z racji tego że jestem chora uznałam że nie będę karmić piersią.
- Justin, trzeba zapraszać gości na chrzciny. - Odezwałam się wyciągając składniki na kanapki.
- Wiem, kogo wybieramy za chrzestnych ?
- Wiesz...myślałam nad tym i bardzo bym chciała żeby ojcem chrzestnym był.. Chris
- Kto ?
- Chris, chodziłeś z nim do podstawówki
- Skąd ty go znasz ? - Oderwał wzrok od Ems i spojrzał na mnie.
Nie mogłam mu powiedzieć prawdy, musiałam coś wymyślić.
- Poznaliśmy się..kiedyś - zaśmiałam się nerwowo.
- W sumie..dawno go nie widziałem, a masz do niego kontakt ?
- Gdzieś mam
- To dzwoń - przytaknęłam i zostawiając na stole uszykowane kanapki ruszyłam na górę.
Chwyciłam telefon i zaczęłam przeglądać kontakty, nie byłam do końca pewna czy mam jego numer. Na szczęście znalazłam go i bez zastanowienia nacisnęłam zieloną słuchawkę. Pierwszy sygnał, drugi..
- Halo ? - Usłyszałam jego zachrypnięty głos za którym bardzo tęskniłam.
- Hej.. - Zaczęłam nieśmiało.
- Kto mówi ? - Nabrał poważny ton głosu.
- Nie poznajesz ? - Zaśmiałam się delikatnie.
-...Luna ? - Zamilkł na chwile.
- Yhm
- O mój boże, Lu to naprawdę ty ?! - Wydarł się do słuchawki na co zachichotałam.
- Noo.
- Ale się za tobą stęskniłem.
- Ja też
- Coś się stało ? - Zapytał po chwili.
- Tak, mam do ciebie prośbę..
- Słucham.
- Zrobiłbyś mi tą przyjemność i został chrzestnym Emily ?..
-------------------------------
Przepraszam że rozdział jest taki beznadziejny ale szczerze mówiąc straciłam chęci na pisanie go, oczywiście napisze go do końca ale rozdziały nie będą zbyt ciekawe. Skończyły mi się już pomysły na to opowiadanie ale za to zaczęłam pisać kolejna, według mnie o wiele ciekawsze opowiadanie, jakby ktoś chciał zacząć czytać to zapraszam TUTAJ dopiero są bohaterowie, prolog i rozdział 1 ;) Także zapraszam i DO NASTĘPNEGO !! <3
- Proszę, tylko nie mów mi że..
- Tak - wyszeptałam spuszczając wzrok.
Ojciec gwałtownie wstał z kanapy i wyszedł z pokoju. Moja matka siedziała w bezruchu patrząc na mnie, w jej oczach nie mieściły się już łzy które po chwili spłynęły po jej bladych policzkach.
- Luna... - Wyjąkała Sarah mocno mnie przytulając.
Wtuliłam się w nią, czułam jak moja koszulka staje się mokra zarówno od moich i jej łez. Do naszego uścisku dołączyła po chwili także Anne wręcz dławiąc się łzami. Nienawidziłam gdy moja rodzina była taka smutna, w dodatku przeze mnie. Teraz na pewno przed długi okres czasu uśmiech nie pojawi się na ich twarzach.
***TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ***
Obudziłam się czując lekki pocałunek na moim policzku. Uśmiechnęłam się lekko i otworzyłam zaspane oczy.
- Witaj Księżniczko - Widok szczęśliwego Jusa był czymś wspaniałym.
- Hej - lekko ziewnęłam.
- Wyspana ? - Spytał z ogromnym uśmiechem.
- Tak, a co ty dzisiaj taki szczęśliwy ? - Zapytałam wstając z wygodnego łóżka.
- Mam swoje powody - Zaśmiał się cicho.
- Dobrzee - biorąc czystą bieliznę ruszyłam do łazienki.
Poranny prysznic orzeźwił moje zmęczone, blade ciało. Wysuszyłam włosy, ubrałam się i zeszłam na dół gdzie czekała już na mnie moja rodzina. Emily siedziała na specjalnym krzesełku dla dzieci, a Jus zaczął ją karmić moim mlekiem w butelce. Z racji tego że jestem chora uznałam że nie będę karmić piersią.
- Justin, trzeba zapraszać gości na chrzciny. - Odezwałam się wyciągając składniki na kanapki.
- Wiem, kogo wybieramy za chrzestnych ?
- Wiesz...myślałam nad tym i bardzo bym chciała żeby ojcem chrzestnym był.. Chris
- Kto ?
- Chris, chodziłeś z nim do podstawówki
- Skąd ty go znasz ? - Oderwał wzrok od Ems i spojrzał na mnie.
Nie mogłam mu powiedzieć prawdy, musiałam coś wymyślić.
- Poznaliśmy się..kiedyś - zaśmiałam się nerwowo.
- W sumie..dawno go nie widziałem, a masz do niego kontakt ?
- Gdzieś mam
- To dzwoń - przytaknęłam i zostawiając na stole uszykowane kanapki ruszyłam na górę.
Chwyciłam telefon i zaczęłam przeglądać kontakty, nie byłam do końca pewna czy mam jego numer. Na szczęście znalazłam go i bez zastanowienia nacisnęłam zieloną słuchawkę. Pierwszy sygnał, drugi..
- Halo ? - Usłyszałam jego zachrypnięty głos za którym bardzo tęskniłam.
- Hej.. - Zaczęłam nieśmiało.
- Kto mówi ? - Nabrał poważny ton głosu.
- Nie poznajesz ? - Zaśmiałam się delikatnie.
-...Luna ? - Zamilkł na chwile.
- Yhm
- O mój boże, Lu to naprawdę ty ?! - Wydarł się do słuchawki na co zachichotałam.
- Noo.
- Ale się za tobą stęskniłem.
- Ja też
- Coś się stało ? - Zapytał po chwili.
- Tak, mam do ciebie prośbę..
- Słucham.
- Zrobiłbyś mi tą przyjemność i został chrzestnym Emily ?..
-------------------------------
Przepraszam że rozdział jest taki beznadziejny ale szczerze mówiąc straciłam chęci na pisanie go, oczywiście napisze go do końca ale rozdziały nie będą zbyt ciekawe. Skończyły mi się już pomysły na to opowiadanie ale za to zaczęłam pisać kolejna, według mnie o wiele ciekawsze opowiadanie, jakby ktoś chciał zacząć czytać to zapraszam TUTAJ dopiero są bohaterowie, prolog i rozdział 1 ;) Także zapraszam i DO NASTĘPNEGO !! <3
czwartek, 24 października 2013
Rozdział 50 ''Spróbuj, proszę...''
Mogę tego wszystkiego nie dożyć, a oddała bym wszystko żeby być przy niej na zawsze.
- Lepiej połóż się już spać, późno się zrobiło. - Odezwałam się do ziewającej dziewczynki.
Przytaknęła tylko i lekko się uśmiechnęła. Okryłam dziecko kołdrą i delikatnie pocałowałam w czółko.
- Dobranoc
- Dobranoc, Kelsey - wyszłam z sali w której znajdowała się dziewczynka i ruszyłam do mojej.
Udałam się pod prysznic, szybkie orzeźwienie. Wyszłam z kabiny i ubierając świeżą piżamę, wyszłam z małej łazienki. Ułożyłam się wygodnie na łóżku i szybko zasnęłam.
***OCZAMI JUSTINA***
Obudziłem się wcześnie rano o dziwo czując się wyspany. Po porannym prysznicu zszedłem na dół na małe śniadanie. Zjadłem kanapkę i biorąc kluczyki wyszedłem z domu. Podjechałem pod dom mojej matki, wziąłem Emily i ponownie ruszyłem w drogę. Tym razem podjechałem pod szpital, wziąłem dziecko na ręce i powolnym krokiem wszedłem do środka. Znowu winda, znowu korytarz i ponownie drzwi numer 231. Jedną ręką otworzyłem je i wszedłem do środka. Luna jeszcze słodko spała, podszedłem do niej i kładąc dziecko obok niej cicho je obserwowałem, obserwowałem dwie najważniejsze kobiety w moim życiu. Nagle maluszek zaczął się wiercić i cicho skomleć. Lu słysząc dźwięki wydawane przez dziewczynkę otworzyła zaspane oczy. Na sam widok małego szkraba uśmiechnęła się.
- Hej - Popatrzyła na mnie lekko się przeciągając
- Cześć - Odpowiedziałem nie spuszczając wzroku z dziecka które wpatrywało się w swoją mamę.
Wyglądała przekomicznie, dlatego trudno było powstrzymać śmiech. Luna objęła małą i pocałowała w policzek.
- Kocham cię, maluszku - Powiedziała mocniej przytulając dziewczynkę.
- A ja kocham was - Podszedłem do nich i usiadłem na łóżku.
Wziąłem delikatną rączkę Emily, gładząc jej aksamitną skórę.
- Nie gniewasz się już ? -Spytała Luna.
- Nie, ale.. - Dziewczyna westchnęła.
- Nie zmienię zdania - Wyprzedziła mnie, wywracając oczami.
Popatrzyłem na nią smutnymi oczami.
- Na pewno ?
- Na pewno - Nie mogłem jej przecież zmusić, musiałem zaakceptować jej wole.
Po godzinie, lekarz wszedł do sali.
- Masz wypis - Powiedział prosto z mostu, bez żadnych emocji, nawet na nią nie spojrzała.
Podał kartkę i wyszedł.
- Co mu jest ?
- Nie mam pojęcia - Wzruszyłem ramionami i biorąc wszystkie rzeczy ruszyłem w kierunku windy.
Po chwili oboje wyszliśmy z budynku które tak dobrze znaliśmy. Gdy Ems siedziała już w swoim foteliku, a Lu zapinała pasy odpaliłem auto. Ruszyłem powoli w stronę naszego domu. Mijałem kolejne ulice, siedzieliśmy w ciszy. Zaparkowałem przed niewielkim domkiem. Jak gdyby nigdy nic weszliśmy do środka domu.
- Zachowuj się jakby nic się nie stało, zapominamy o chorobie.. - Odezwała się dziewczyna.
- Nie dam rady - Popatrzyłem w jej brązowe oczy które nie miały już w sobie tyle szczęścia co kiedyś.
- Spróbuj, proszę - Musnęła delikatnie moje wargi.
Pokiwałem głową. Wziąłem z jej rąk dziewczynkę która powoli już usypiała. Pomknąłem na górę, ułożyłem córkę w łóżeczku obserwując jak powoli zamyka oczy..
***TYDZIEŃ PÓŹNIEJ***
***OCZAMI LUNY***
- Nie, proszę nie. Nie teraz, przyjdziemy kiedy indziej.- Namawiałam Justina który lekko popychał mnie w stronę drzwi do domu moich rodziców.
- Musisz im to w końcu powiedzieć, im szybciej tym lepiej - Nim zdążyłam coś jeszcze powiedzieć zapukał do dużych drewnianych drzwi.
- Uhh, nienawidzę cię - Burknęłam i stanęłam obok niego.
- Nie prawda - Uśmiechnął się lekko.
- Prawda - Nie odpowiedział mi już, ponieważ drzwi się otworzyły a w nich stanęła moja rodzicielka.
Przełknęłam głośno ślinę i sztucznie się uśmiechnęłam.
- Witajcie - Przywitała się z nami uściskiem i zaprosiła do środka. usiedliśmy wszyscy, dosłownie wszyscy ponieważ z nami była także moja siostra która po rozstaniu ze swoim mężem zamieszkała znowu z rodzicami.
- A więc co was sprowadza, pytam ponieważ od jakiegoś czasu w ogóle się nie odzywaliście. - Zaczęła Anne, a ja nerwowo ścisnęłam rękę Jusa.
- Mieliśmy dużo spraw do załatwienia...muszę wam coś powiedzieć.- Spojrzałam na nich poważnie, ich uśmiechy szybko zniknęły.
- Tylko mi nie mów że znowu jesteś w ciąży - Powiedział przestraszony mój ojciec.
- Nie ! No co ty - spojrzałam na niego, a on odetchnął z ulgą.
- A więc o co chodzi ? - Wiedziałam że ten moment musiał nadejść, ale nie spodziewałam się że tak szybko.
Spojrzałam smutnym wzrokiem na chłopaka który przyjął poważny wyraz twarzy. Wzięłam głęboki wdech i zamknęłam oczy.
- Jestem chora...
- Lepiej połóż się już spać, późno się zrobiło. - Odezwałam się do ziewającej dziewczynki.
Przytaknęła tylko i lekko się uśmiechnęła. Okryłam dziecko kołdrą i delikatnie pocałowałam w czółko.
- Dobranoc
- Dobranoc, Kelsey - wyszłam z sali w której znajdowała się dziewczynka i ruszyłam do mojej.
Udałam się pod prysznic, szybkie orzeźwienie. Wyszłam z kabiny i ubierając świeżą piżamę, wyszłam z małej łazienki. Ułożyłam się wygodnie na łóżku i szybko zasnęłam.
***OCZAMI JUSTINA***
Obudziłem się wcześnie rano o dziwo czując się wyspany. Po porannym prysznicu zszedłem na dół na małe śniadanie. Zjadłem kanapkę i biorąc kluczyki wyszedłem z domu. Podjechałem pod dom mojej matki, wziąłem Emily i ponownie ruszyłem w drogę. Tym razem podjechałem pod szpital, wziąłem dziecko na ręce i powolnym krokiem wszedłem do środka. Znowu winda, znowu korytarz i ponownie drzwi numer 231. Jedną ręką otworzyłem je i wszedłem do środka. Luna jeszcze słodko spała, podszedłem do niej i kładąc dziecko obok niej cicho je obserwowałem, obserwowałem dwie najważniejsze kobiety w moim życiu. Nagle maluszek zaczął się wiercić i cicho skomleć. Lu słysząc dźwięki wydawane przez dziewczynkę otworzyła zaspane oczy. Na sam widok małego szkraba uśmiechnęła się.
- Hej - Popatrzyła na mnie lekko się przeciągając
- Cześć - Odpowiedziałem nie spuszczając wzroku z dziecka które wpatrywało się w swoją mamę.
Wyglądała przekomicznie, dlatego trudno było powstrzymać śmiech. Luna objęła małą i pocałowała w policzek.
- Kocham cię, maluszku - Powiedziała mocniej przytulając dziewczynkę.
- A ja kocham was - Podszedłem do nich i usiadłem na łóżku.
Wziąłem delikatną rączkę Emily, gładząc jej aksamitną skórę.
- Nie gniewasz się już ? -Spytała Luna.
- Nie, ale.. - Dziewczyna westchnęła.
- Nie zmienię zdania - Wyprzedziła mnie, wywracając oczami.
Popatrzyłem na nią smutnymi oczami.
- Na pewno ?
- Na pewno - Nie mogłem jej przecież zmusić, musiałem zaakceptować jej wole.
Po godzinie, lekarz wszedł do sali.
- Masz wypis - Powiedział prosto z mostu, bez żadnych emocji, nawet na nią nie spojrzała.
Podał kartkę i wyszedł.
- Co mu jest ?
- Nie mam pojęcia - Wzruszyłem ramionami i biorąc wszystkie rzeczy ruszyłem w kierunku windy.
Po chwili oboje wyszliśmy z budynku które tak dobrze znaliśmy. Gdy Ems siedziała już w swoim foteliku, a Lu zapinała pasy odpaliłem auto. Ruszyłem powoli w stronę naszego domu. Mijałem kolejne ulice, siedzieliśmy w ciszy. Zaparkowałem przed niewielkim domkiem. Jak gdyby nigdy nic weszliśmy do środka domu.
- Zachowuj się jakby nic się nie stało, zapominamy o chorobie.. - Odezwała się dziewczyna.
- Nie dam rady - Popatrzyłem w jej brązowe oczy które nie miały już w sobie tyle szczęścia co kiedyś.
- Spróbuj, proszę - Musnęła delikatnie moje wargi.
Pokiwałem głową. Wziąłem z jej rąk dziewczynkę która powoli już usypiała. Pomknąłem na górę, ułożyłem córkę w łóżeczku obserwując jak powoli zamyka oczy..
***TYDZIEŃ PÓŹNIEJ***
***OCZAMI LUNY***
- Nie, proszę nie. Nie teraz, przyjdziemy kiedy indziej.- Namawiałam Justina który lekko popychał mnie w stronę drzwi do domu moich rodziców.
- Musisz im to w końcu powiedzieć, im szybciej tym lepiej - Nim zdążyłam coś jeszcze powiedzieć zapukał do dużych drewnianych drzwi.
- Uhh, nienawidzę cię - Burknęłam i stanęłam obok niego.
- Nie prawda - Uśmiechnął się lekko.
- Prawda - Nie odpowiedział mi już, ponieważ drzwi się otworzyły a w nich stanęła moja rodzicielka.
Przełknęłam głośno ślinę i sztucznie się uśmiechnęłam.
- Witajcie - Przywitała się z nami uściskiem i zaprosiła do środka. usiedliśmy wszyscy, dosłownie wszyscy ponieważ z nami była także moja siostra która po rozstaniu ze swoim mężem zamieszkała znowu z rodzicami.
- A więc co was sprowadza, pytam ponieważ od jakiegoś czasu w ogóle się nie odzywaliście. - Zaczęła Anne, a ja nerwowo ścisnęłam rękę Jusa.
- Mieliśmy dużo spraw do załatwienia...muszę wam coś powiedzieć.- Spojrzałam na nich poważnie, ich uśmiechy szybko zniknęły.
- Tylko mi nie mów że znowu jesteś w ciąży - Powiedział przestraszony mój ojciec.
- Nie ! No co ty - spojrzałam na niego, a on odetchnął z ulgą.
- A więc o co chodzi ? - Wiedziałam że ten moment musiał nadejść, ale nie spodziewałam się że tak szybko.
Spojrzałam smutnym wzrokiem na chłopaka który przyjął poważny wyraz twarzy. Wzięłam głęboki wdech i zamknęłam oczy.
- Jestem chora...
Subskrybuj:
Posty (Atom)