niedziela, 18 sierpnia 2013

Rozdział 28 ''Ty jesteś...''

Upadłem na zimną podłogę , odpłynąłem . Znalazłem się w bardzo jasnym pomieszczeniu , światło raziło mnie w oczy które powolnie otwierałem . Byłem oszołomiony, rozglądałem się na wszystkie strony . Obok łóżka na którym leżałem , siedział Simon ze spuszczoną głową

- Hej , stary - Tyrpnąłem go żeby spojrzał na mnie

- No na reszcie się obudziłeś - Odetchnął z ulgą , szeroko się uśmiechając .

- A tak w ogóle to co ja tu robię- przetarłem nieco zmęczone oczy .

- Tak to jest jak się nadużyje - spojrzał na mnie pół żartem pół poważnie . Ja nic nie odpowiadałem , nie wiedziałem co .

Chwile ciszy przerwała pani doktor która weszła do sali bez pukania .

- Widzę że pan już się obudził - uśmiechnęła się i podeszła bliżej

- Jak widać - odwzajemniłem gest i poddałem sie badaniom które po chwili przeprowadziła .

- Miał pan czyszczenie żołądka , musi pan zostać jeszcze na obserwacji , potrzebny panu psycholog ? - Zapytała delikatnie siadając na skrawku łóżka .

- Nie , nie potrzeby mi , wszystko jest w porządku - zapewniłem ją na co ona wstała i udała się do wyjścia

- W takim razie niech pan odpoczywa - trzasnęła drzwiami i ruszyła w swoim kierunku .

Znowu popatrzyłem na Simona .

- Ty mnie tu przywiozłeś ? - zapytałem

- Dzwoniłem do ciebie pare razy ale nie odbierałeś co do ciebie jest nie podobne , zmartwiłem sie i pojechałem do twojego domu . Zauważyłem cię leżącego na podłodze , nie ruszałeś się więc szybko przeniosłem cię do samochodu i ruszyłem do szpitala - Opowiedział , byłem mu bardzo wdzięczy , gdyby nie on dawno by mnie nie było na tym świecie , przez własną głupotę .

- Dzięki , masz u mnie wieli dług - rozmawialiśmy jeszcze przez długi czas , ale pielęgniarka wygoniła Sima i zostałem sam .

Postanowiłem nic nie mówić Lunie , no bo niby po co ? żeby się martwiła , a tego nie chce . Następnego dnia wypisali mnie z tej dziury , ta sytuacja dla mi dużo do myślenia , nie chce już więcej zażywać narkotyków , muszę z tym skończyć i to jak najszybciej . Po dotarciu do domu , wszystkie problemy uderzyły we mnie ze zdwojoną siłą . Muszę jakoś przetrwać , dla siebie , a przede wszystkim dla Luny...

***OCZAMI LUNY***

Od czasu rozmowy z Justinem nie odzywał się do mnie a ja nie miałam odwagi zadzwonić . Spędziłam ten czas z chłopakami , dobrze czuje się w ich towarzystwie . Tom znacznie się rozpromienił , chętniej rozmawia z innymi ale postanowiliśmy mu dać dwa dni wolnego żeby wyjechał może gdzieś i odpoczął . Wszystko się jakoś układało tylko że od jakiegoś czasu jest mi strasznie nie dobrze , ciągle wymiotuje i kręci mi się w głowie . Lecz wszystko ma swoje wytłumaczenie , niestrawność zawdzięczam chłopakom ponieważ nafaszerowali mnie tanim , chińskim żarciem , a ból głowy może powodować brzydka pogoda panująca za oknem . Cały czas to sobie wmawiałam . Lecz następnego dnia było tak samo , ciągle biegałam do łazienki i nie wychodziłam z niej nawet na krok .

Chris zaczął się martwić i gdy tylko klęczałam przed sedesem on  trzymał mi włosy , gdy bolała mnie głowa przynosił mi tabletki . Bardzo sie o mnie troszczył , tak jak reszta . Nie miałam już żadnego wytłumaczenia na mój stan , jedyne co miałam na myśli to ... Nie to niemożliwe , nie teraz . Jednak wszystko by się zgadzało , na samą myśl o tym czułam strach , strach przed odpowiedzialnością . Nie mogłam dłużej znieść niepewności . Wsiadłam do auta i pojechałam do apteki . Kupiłam potrzebną rzecz i gdy znalazłam się z powrotem w domu , wpadłam do łazienki jak poparzona . Zrobiłam wszystko zgodnie z instrukcją i odczekałam chwile . Bałam się zobaczyć wynik , poczekałam jeszcze zanim popatrzyłam na test .To co zobaczyłam zwaliło mnie z nóg , czas stanął w miejscu tak samo jak moje serce . Zakryłam dłonią usta , a moje oczy rozszerzyły się do granic możliwości . Nie możliwe , nie teraz , nie w takiej sytuacji . Powoli wyszłam z łazienki nadal trzymając przedmiot w dłoni , zeszłam do salonu w którym chłopaki o czymś rozmawiali , gdy tylko mnie spostrzegli od razu zamilkli

- Luna , co się stało ? - Zmartwiony Chris patrzył prosto w moje przestraszone oczy .

Nie byłam w stanie wydusić z siebie żadnego słowa , podałam mu do ręki test nieco się oddalając . Jego reakcja nie różniła sie od mojej , była może nawet gorsza

- Ty jesteś...

- W ciąży - Dokończyłam za niego...

******************
Przepraszam że są takie krótkie , ale pisałam je na telefonie i tam wydawały się troszkę dłuższe . Postaram się napisać następny dłuższy :)

Rozdział 27 ''Będę musiała tu trochę dłużej zostać''

To oznaczało tylko jedno , szybko nie wrócę do Justina . Następnego dnia gdy chłopaki musieli wyjechać na jakąś bardzo ważną misje nadszedł czas na rozmowę z Tomem . Powoli ruszyłam w kierunku jego gabinetu z którego nie ruszał się od wczoraj . Zapukałam nieśmiało lecz nie uzyskałam pozwolenia na wejście . Sama otworzyłam drzwi i wparowałam do pokoju . Tom siedział na obrotowym krześle trzymając coś w dłoni . Podeszłam do niego bliżej , dostrzegłam czerwoną ciecz spływającą z jego nadgarstków . Szybko podbiegłam do niego i wyrywając scyzoryk , kucnęłam przed nim

- Co ty wyprawiasz ?! -Próbowałam powstrzymać krwawienie lecz na marne

-Kocham cię - powiedział prawie nie przytomny .

Nie byłam zaskoczona jego wyznaniem ponieważ wiedziałam że coś do mnie czuł , niestety ja tego nie odwzajemniałam .

- I z tego powodu musisz robić sobie krzywdę !? - Urwałam kawałek mojej starej koszuli w którą byłam ubrana i zawiązałam ją mocno nad raną żeby powstrzymać krew

- I tak jak wyjedziesz moje życie nie będzie miało sensu - wybełkotał patrząc na mnie nieobecnym wzrokiem.

Poczucie winy automatycznie się włączyło , nie wiedziałam co dalej robić miałam kompletny mętlik w głowie

- Dlaczego stawiasz mnie w takiej sytuacji ? -Wyszeptałam czując się bezsilna , to wszystko ciążyło na mnie a ja nie mogłam się od tego uwolnić .

Kochałam Thomasa ale jak brata , nikogo więcej . Jest dla mnie bardzo ważny , ale jednak Justin przeważał tą miłość stokrotnie . Nic nie odpowiadał , moje nerwy nie wytrzymały a po moich policzkach zaczęły spływać łzy .Gdy on to zobaczył szybko mnie przytulił głaskając tył mojej głowy przy okazji całując mnie w czoło

- Nie płacz , jeszcze bardziej nie tym dobijasz - wyszeptał w moje włosy .

 Po chwili płaczu otrząsnęłam się i spojrzałam w jego piękne brązowe oczy

- Zostanę jeszcze trochę , ale obiecaj mi że jak wyjadę nigdy już tego nie tkniesz- wskazałam na zakrwawiony mały nóż leżący na biurku .

Nic nie odpowiadał

- Obiecaj - zmusiłam go do kontaktu wzrokowego

- Nie mogę ci tego obiecać - wyznał spuszczając głowę

-Możesz tylko nie chcesz , jeżeli jeszcze raz sobie zrobisz krzywdę to i ja zacznę ją sobie wyrządzać , chcesz tego ? - na moje słowa od razu się ożywił i spojrzał na mnie gniewnym wzrokiem

-Dobrze obiecuje tylko nigdy więcej już mnie tak nie strasz - uśmiechnęłam się na jego odpowiedz co niechętnie odwzajemnił .

Rozmawialiśmy jeszcze chwile aż do domu wrócili chłopcy . Zjedliśmy wspólnie obiad . Czekała na mnie jeszcze jedna chyba najgorsza rzecz , mianowicie zadzwonienie do Justina . Poszłam do swojego pokoju , siadając na łóżku wybrałam numer Biebsa . Po drugim sygnale odebrał

- No nareszcie się odezwałaś , martwiłem się

- Hejjjj - przeciągnęłam i przygryzłam lekko dolną wargę

- Stało się coś ? - zapytał

- Nie ... to znaczy tak

- Mów - pośpieszył mnie widocznie niecierpliwy

- Będę musiała tu trochę dłużej zostać - powiedziałam prosto z mostu troszkę bojąc sie jego reakcji

- Dłużej to znaczy ile ? - po jego głosie sądziłam że znacznie posmutniał

- Nie wiem ... ale na pewno nie za długo , nie martw się na sto procent wrócę - W moich oczach zbierały się łzy .

Przez dłuższą chwile się nie odzywał , postanowiłam to przerwać

- Pamiętaj że cię kocham i nigdy nie przestane - popłynęła pierwsza łza , miałam coś jeszcze dodać ale się rozłączył .

Rzuciłam telefonem o ścianę i zanosząc się płaczem położyłam się na łóżku .

***OCZAMI JUSTINA***

Tego się najbardziej obawiałem . Znów miałem ją stracić , znów cierpieć . Wiem że mówiła że będzie tam niedługo lecz ja w to nie wierze . Jestem już przewrażliwiony na jej punkcie . Po tak długiej rozłące trudno jest się pozbierać , a co dopiero stracić ponownie . Pojechałbym do niej ale nie mam pieniędzy na bilet i wiem tylko że jest w LA , adresu nie znam . Pozostaje tylko czekać , bezczynnie czekać . Co dzień z nadzieją która we mnie nie umarłą , jeszcze . Odłożyłem telefon na stolik i czym prędzej zacząłem szperać po szufladach w poszukiwaniu woreczka z białym proszkiem . Znalazłem na samym dnie malutki przedmiot który miał dać mi ukojenie . Wysypałem wszystko i ułożyłem pare kresek . Po wciągnięciu wszystkich poczułem się błogo , beztrosko . Problemy już mnie nie męczyły , zostały zastąpione przyjemną pustką . Kochałem być w takim stanie . Chciałem więcej . Przeszukałem cały dom , znalazłem trzy torebki . Kreska za kreską sprawiały że czułem się lepiej . Po ostatniej jakiej zażyłem nogi odmówiły mi posłuszeństwa a powieki stały się cięższe . Upadłem na zimną podłogę , odpłynąłem...

*********************************
HEJ !!!! Wróciłam już do domu także zaczynam dodawać rozdziały , już jak widać mam jeden a za chwile dodam drugi więc szykujcie się :) Przepraszam jeżeli długo na mnie czekaliście , KOCHAM WAS <3

piątek, 9 sierpnia 2013

Uwaga ! Wyjeżdżam :)

Siema :) Wyjeżdżam na parę dni dlatego w najbliższym czasie rozdziału nie będzie .Ale jak wróce postaram się jak najszybciej dodać rozdział :) KOCHAM WAS I DO NN <3

środa, 7 sierpnia 2013

Rozdział 26 ''Odchodzę...''

Chciałbym się nią nacieszyć...

***OCZAMI LUNY***

Obudziłam się otulona silnymi ramiona Justina . Było mi tak przyjemnie że nie chciałam się nigdzie ruszać , ale wiedziałam że dzisiaj wylatuje i muszę jeszcze wrócić do domu po bilety lotnicze . Najdelikatniej jak się dało wyswobodziłam się z uścisku i owinęłam sie kocem leżącym na komodzie . Zupełnie naga , pozbierałam moje ciuchy z podłogi i ruszyłam do łazienki . Prysznic spłukał całe zmęczenie i dał mi energie . Wysuszyłam włosy i związałam je w niedbałego koczka . Ubrałam się i zeszłam na dół przygotować jakieś śniadanie . Wypadło na jajecznice . Zapach który się unosił po całym mieszkaniu zapewne obudził Jusa , ponieważ usłyszałam strumień wody . Po pół godzinie gdy , posiłek znajdował się już na talerzach , zszedł ubrany Biebs. Uśmiechnął się do mnie uroczo i pocałował delikatnie w kąciki ust . Usiedliśmy do niewielkiego stołu i zaczęliśmy spożywać .

- O której wyjeżdżasz ? - odezwał się zachrypniętym głosem

- Punk 17.00 , muszę być na lotnisku - Posmutniał tak samo jak i ja .

- Długo tam będziesz ?

- Mówiłam ci już że postaram się jak najszybciej to załatwić .

- Wiem , ale po prostu dopiero co się dowiedziałem że moja zmarła dziewczyna jest wśród żywych - uśmiechnął się , co odwzajemniłam .

- Jeszcze się mną nacieszysz , a nawet będziesz miał mnie dość , już nie jestem tą milutką dziewczynką co kiedyś - Popatrzyłam w jego oczy z udawaną powagą .

- Nigdy - Cmoknął mnie w usta .

 Sielanka nie trwała długo , ponieważ trzeba się było pożegnać .

- Dzwoń jak by coś się stało - wręczył mi karteczkę z jego nowym numerem telefonu .

Widziałam w jego oczach łzy .

- Kotek , nie płacz , przecież nie wyjeżdżam na zawsze , wrócę zanim zdążysz się zorientować .- pogłaskałam go po policzku , ocierając spływającą łzę .

 Pocałowałam go ostatni raz i już miałam wsiadać do samochodu gdy chłopak chwycił mnie za rękę .

- A może w ogóle nie jedź

- Muszę , muszę uregulować wszystkie sprawy - Teraz już się nie opierał .

Wsiadłam do auta i odjechałam . W domu od razu zaczęłam szukać biletów i paszportu , pakować się nie musiałam bo i tak tu wracam . Wszystko było zabrane dlatego pojechałam na lotnisko . Auto było wypożyczone dlatego oddałam je właścicielowi i idąc przez cały pas dotarłam do prywatnego samolotu . W środku byli już ochroniarze którzy mieli mnie bezpiecznie doprowadzić do willi w Los Angeles . Dopiero gdy wystartowaliśmy zebrało mi się na łzy . Pocieszała mnie myśl że niedługo będę prowadzić normalne życie , po części . Będę szczęśliwa razem z Justinem . Niespodziewanie zasnęłam . Lekkie turbulencje wybudziły mnie z mojego snu . Wylądowaliśmy bezpiecznie przez co odetchnęłam z ulgą . Wsiadłam do czarnego auta które od razu ruszyło w kierunku miejscówki gangu . Podjechaliśmy pod ogromny dom . Za pomocą kodu brama się rozsunęła a ja mogłam spokojnie wejść do środka . Nie pokalam tylko od razu wparowałam do willi . Na wejściu czekali już wszyscy członkowie mafii z dużymi uśmiechami na twarzach . Widocznie się za mną stęsknili . Z wszystkimi się przywitałam ogromnym przytulasem .

-No hej siostrzyczko - Jacob pocałował mnie w policzek .

- Siema , braciszku - przytuliłam go czule .

 Przywitałam się jeszcze z Chrisem i Kevinem , aż na schodach pojawił sie Tom . Podszedł do mnie i pocałował mnie namiętnie w usta , odepchnęłam go .

- Co ty robisz ?! - sparaliżowałam go wzrokiem

- Stęskniłem się - powiedział speszony .

- To nie mogłeś po prostu mnie przytulić ? - nic nie odpowiedział tylko ''uwięził'' mnie w swoich ramionach , na co wywróciłam oczami ale odwzajemniłam uścisk .

- Misja zrobiona ?

- Tak , ale jednego nie musiałam zabijać ponieważ miał kasę - Wyciągnęłam z kieszeni kurtki całą sumę pieniędzy i wręczyłam mu ją .

- Dobrze - uśmiechnął się do mnie szczerze , co bardzo rzadko się zdarzało .

 Wszyscy usiedliśmy w salonie . Wspominałam już że byłam jedyną dziewczyną , nie ? To teraz mówię . Na początku strasznie czułam się nie komfortowo lecz z czasem przywykłam . Jak już wspomniałam usiedliśmy na kanapach przed dużym kominkiem i rozmawialiśmy , kazali mi opowiadać jak było i właśnie wtedy przypomniałam sobie po co tu przyjechałam .

- Chłopaki... jest sprawa - każda para oczu skierowała się na mnie , westchnęłam i kontynuowałam

- Jak już wiecie skończyłam szkolenie , jestem pełnoletnia dlatego sama mogę podejmować różne decyzje , dlatego...-Czekali na moją odpowiedz z niecierpliwością

- Odchodzę - Wydusiłam wreszcie z siebie .

Każdy otworzył buzie w zdziwieniu co mnie troszkę rozbawiło . Wyobrażacie sobie 13 facetów patrzących na ciebie jakbyś zesrała się na środku pokoju , trochę dziwne porównanie , ale jest . Thomas gwałtownie wstał i podszedł niebezpiecznie blisko mnie .

- Jak to ?- powiedział takim tonem jakiego nigdy jeszcze u niego nie słyszałam .

- No po prostu odchodzę z gangu , chce prowadzić normalne życie takie jak kiedyś - Popatrzyłam się w jego brązowe oczy które w tej chwili wyrażały ból .

Żaden chłopak nie miał odwagi się odezwać .

- Nie możesz - wyszeptał Tom , patrząc na mnie błagalnie .

- Mogę i chcę , a ty mi tego nie zabronisz - podniosłam ton głosu .

W tamtej chwili odszedł dobry i czuły Tom a został zastąpiony agresywnym i wkurzonym którego zawsze się bałam .

- Nigdzie nie pojedziesz i nie podnoś na mnie głosu - chwycił mnie mocno za nadgarstki sprawiając mi tym ból .

 Chris postanowił zareagować , wstał i położył dłoń na ramieniu Thomasa by go uspokoić , lecz dostał z całej siły w szczękę . Przewrócił się na podłogę i zauważyłam że krwawi , natychmiast wyrwałam się z uścisku i podbiegłam do niego , razem z innymi chłopakami próbowaliśmy powstrzymać krew .

- Co ty do cholery wyprawiasz ?!- spojrzałam na Toma z dołu , klęcząc przed cierpiącym Christianie.

- Mógł się nie zbliżać - warknął i wyszedł z pokoju .

- Przynieście jakieś ręczniki ! - krzyknęłam na nich .

Kevin przyniósł białą ścierkę leżącą w kuchni . Zaczęłam delikatnie wycierać krew z jego pękniętej wargi .

- Nic mi nie jest - Odparł , a gdy mocniej przycisnęłam ściereczkę skrzywił się

- Właśnie widzę - powiedziałam z sarkazmem .

- Co w niego wstąpiło ? - zapytałam po chwili Jacoba który pomógł Chrisowi usiąść na sofie .

- Odkąd wyjechałaś , cały czas jest agresywny i nie da się z nim normalnie porozmawiać - wytłumaczył , wpatrując się we mnie .

To oznaczało tylko jedno , szybko nie wrócę do Justina ...

poniedziałek, 5 sierpnia 2013

Rozdział 25 ''Masz pieniądze ?''

- Mam pomysł , wiem że jestem dłużny za narkotyki , ale kasę będę miał dopiero jutro późnym wieczorem - powiedział niepewnie .

Wiedziałam że źle robię ale ja mu ufałam .

- Zgoda , przyjdę o 23

- A co będzie dalej z ...nami -chwycił delikatnie moją dłoń bojąc się że go odrzucę

- Będę musiała wrócić do LA , tam poinformuje Toma że odchodzę i jeżeli mi się uda to wrócę do ciebie i choć będzie ciężko , damy rade .- uśmiechnęłam się do niego , co odwzajemnił

- Damy rade - powtórzył i złączył nasze usta w soczystym pocałunku .

 Rozmawialiśmy jeszcze przez dobre parę godzin aż w końcu trzeba było się zbierać . Pojechałam do domu , szczęśliwa z obrotu sytuacji zasnęłam .

***OCZAMI JUSTINA***

To nie możliwe . Po 12 miesiącach nagle zjawia się w moim domu . Szczęście jakie wtedy czułem było nie do opisania . Ciągle mam mętlik w głowie , a od przedawkowania nie odróżniam fikcji od rzeczywistości .

Dopiero się z nią spotkałem , spędziłem raptem parę godzin a ona znów musi wyjechać . Wiadomość że przyjedzie do mnie i nigdy już nie zostawi , trzyma mnie jedynie przy życiu . Jak zwykle na kolacje wciągnąłem dwie kreski białego proszku i położyłem się spać . Obudziłem się po 13 co od jakiegoś czasu często robiłem. Rzuciłem szkołę także mogłem sobie pozwolić na takie leniuchowanie . Poranny prysznic orzeźwił moje zmęczone ciało . Następnie ,kokaina , marihuana , jakaś kanapka i byłem gotowy do wyjścia . Miałem zamiar jechać do Simona żeby pożyczył mi pieniądze . Zatrzymałem się przed niego domem , wyłączyłem silnik i zapukałem do jego drzwi .

- No siema , stary ! - przywitał się ze mną męskim uściskiem .

- Hej - wszedłem do środka i usiadłem na kanapie w salonie .

- Słuchaj , mam do ciebie sprawę - usiadł koło mnie z pytającym wzrokiem .

- Potrzebuje pieniędzy - wymamrotałem na co on wywrócił oczami i głęboko westchnął .

- To już z 10 raz w tym miesiącu - patrzył na mnie jak na jakiegoś debila , nerwowo poprawiłem się na sofie.

- Proszę , to ostatni raz obiecuje . To dla mnie bardzo ważne

- Co jest takiego ważnego ? - zapytał idąc po coś do drugiego pokoju  . Poczekałem na niego chwile , aż znów zjawił się w pokoju tylko że z białą kopertą w ręce .

- Luna - wyszeptałem spuszczając wzrok na podłogę .

- Co ?

- Nie co tylko kto - popatrzyłem prosto w jego brązowe oczyska .

- Luna - dodałem trochę głośniej , na co on stanął w miejscu zamurowany .

- Jak to Luna ?

- No po prostu Luna ! Kurwa , ale ty nie kumaty jesteś - gwałtownie wstałem z kanapy

- Justin , słuchaj traktuje cię jak młodszego brata , jesteś moim ziomkiem , nie chce cię zmartwić ale ona nie ży...

- Ona żyje ! - wydarłem się i już zmierzałem do wyjścia , gdy chłopak chwycił mnie za ramie

-Skąd to wiesz ? - zapytał spokojnie

- Naprawdę chcesz wiedzieć ? - przytaknął

- To siadaj - I w taki o to sposób przegadaliśmy godziny ja  opowiadałem a on przytakiwał .

 Poprosiłem go żeby nikomu nie mówił do czasu aż Lu nie będzie tego chciała . Był w szoku , tak samo jak i ja .

- To ile chcesz pożyczyć ? - otworzył dużą kopertę w której zauważyłem mnóstwo banknotów .

- Dużą sumę - zacząłem niepewnie , nawet na niego nie patrząc

- 10 tysięcy -po tych słowach Simon o mało co nie spadł z kanapy a jego oczy jak i usta rozszerzyły się do granic możliwości .

- Że co ?!

- Obiecuje że wszystko ci oddam . A przynajmniej połowę - Drugie zdanie powiedziałem nieco ciszej .

- Nie mam tyle... ale mogę dać ci 8 , resztę musisz sobie jakoś załatwić - Mieć takiego przyjaciela to skarb , prawdziwy skarb .

Uściskałem go i szczerze podziękowałem . Wyszedłem z jego domu i skierowałem się do samochodu . Zostało tylko jedno pytanie : '' Skąd ja wytrzasnę 2 tysiące w zaledwie 4 godziny ?'' . Obdzwoniłem już chyba każdego znajomego od którego mógłbym je pożyczyć , zostało mi tylko jedno : rodzice . To chyba najgorsza opcja na jaką było mnie stać ale innej nie było . Niechętnie ruszyłem do domu rodziców . Zatrzymałem się na podjeździe przed budynkiem . Zadzwoniłem parę razy dzwonkiem , aż w końcu ktoś zareagował . Modliłem się żeby to była mama , ale niestety musiał to być ''ktoś'' inny . Ojciec powoli otworzył drzwi , a jak mnie zobaczył przybrał obojętny wyraz twarzy chociaż ja wiedziałem że był zaskoczony . Wszedłem do środka , w salonie zastałem mamę która na mój widok o mal nie popłakała się ze szczęścia . Zaprosiłem ich oboje do salonu . Gdy już wszyscy usiedliśmy wpatrywałem się w nich z wielką nadzieją .

- Jest taka sprawa... - nie zamierzałem opowiadać im całej historii , bo by uznali mnie za chorego umysłowe i umieścili w placówce dla idiotów.

- Potrzebuje pieniędzy na naprawę ... samochodu .

- Przecież twoje auto świetnie wygląda - odezwał się mój ojciec , musiałem szybko coś wymyślić żeby sie nie pokapowali .

- Tak , tylko że długo tak nie pociągnie . Byłem w warsztacie i powiedzieli mi że trzeba wymienić niektóre części i potrzebne będzie jakieś ... 2 tysiące - oznajmiłem nie pewnie bojąc się że mi nie uwierzą .

 Oni tylko westchnęli i coś do siebie potajemnie szeptali . Czekałem na ich reakcje z niecierpliwością .

- A sam nie możesz zarobić , pójść do pracy -mój ojciec jak widać był nieugięty

- Jeremy , daj już spokój , pożyczymy mu - moja matka stanęła w mojej obronie , co nie ukrywam zdziwiło mnie ale też ucieszyło .

Tata , zrezygnowany poszedł do swojej skrytki na oszczędności i wyjął z nich moją upragnioną sumę pieniędzy .

- Dziękuje i jak będę miał to oddam - Nie czekając na ich odzew wyszedłem z domu i szybko pojechałem do mieszkania , ponieważ zbliżała się 23 .

 Gdy byłem na miejscu zauważyłem auto , co oznaczało że Luna już jest . Otworzyłem drzwi i zastałem dziewczynę siedzącą na kanapie , gdy mnie tylko zobaczyła ruszyła w moją stronę . Nie czekając długo nasze usta się spotkały . Pocałunek był namiętny ale krótki . Gdy się od siebie oderwaliśmy usiedliśmy na fotelach .

- Masz pieniądze ?

- Mam - wyciągnąłem z kieszeni kurtki , całą sumę pieniędzy wręczając jej je .

 Wyciągnęła dłoń i schowała banknoty do swojej niedużej torby .

- Także jak już wiesz , wyjeżdżam - od razu posmutniałem - ale nie martw się , wrócę , obiecuje - dotknęła swoją ciepłą ręką mojego policzka i czule się uśmiechnęła .

- Nie wytrzymam bez ciebie - w moich oczach zbierały się łzy , ale przecież nie mogłem pokazać że jestem jakąś ciotą

- Wrócę najszybciej jak się da - Wstała z fotela i usiadła na mnie okrakiem .

- Ale na razie tu jestem - wyszeptała mi uwodzicielsko do ucha .

Brakowało mi tego , tego jej seksownego głosu , jej ciała , jej dotyku . Chciałbym się nią nacieszyć...

sobota, 3 sierpnia 2013

Rozdział 24 ''Przecież ty nie żyjesz''

Nagle zjechali na parking przed...cmentarzem . Zdezorientowana ruszyłam za nimi w bezpiecznej odległości . Schowałam się za wielkim dębem , dyskretnie ich obserwowałam . Zatrzymali się przy nie wielkim grobie . Mama wyciągnęła z torebki znicza , a tata go odpalił . Natomiast moja siostra położyła bukiecik chryzantem . Po chwili modlitwy , matka zaczęła płakać , ojciec miał nadal grobową twarz ale zauważyłam małą łzę spływającą swobodnie po policzku . Nie miałam pojęcia o co tu chodzi , dopiero gdy po pół godzinie odjechali podeszłam do owego nagrobka .

Luna Kunis , zmarła 2.10.2013 , urodzona 14.12.1995 , Na zawsze w naszych sercach...

Nie mogłam w to uwierzyć . Wszyscy myślą że umarłam , dlatego przestali mnie szukać . Nawet nie chce myśleć jak moi rodzice przyjęli tą informacje . Miałam wyrzuty sumienia , choć przecież to nie była moja wina . Przecież nie prosiłam się żeby mnie porwano . Dotarło do mnie jaką krzywdę ta sytuacja wyrządziła moim bliskim . W tamtej chwili chciałam rzucić to wszystko w cholerę i wrócić do normalnego życia , lecz to nie jest takie łatwe . Nie jeden komisariat policji poszukuje mnie w Los Angeles i wrogowie którzy tylko czekają na idealny moment by ze mną skończyć . Upadłam na kolana i przed własnym grobem użalałam się nad swoim życiem, nienormalne . Nie mogłam pozwolić żeby więcej przeze mnie cierpieli , żeby co roku przychodzili na cmentarz i wspominali . Nie chciałam żeby wylewali  niezliczone ilości łez .

Postanowiłam że ta misja będzie ostatnią jaką dokonam . Pojadę do Toma i oznajmię że odchodzę , jako pełnoletnia osoba mogę sama decydować o swoim życiu . Będzie trudno , lecz wiedziałam że dam radę . Szybko pojechałam do domu . Wtargnęłam do magazynu z brońmy , wyciągnęłam jedną z najlepszych i schowałam w skórzanej kurtce . Zgarnęłam jeszcze kartkę z adresami moich ofiar i ruszyłam do pierwszego wyznaczonego domu . Hmm , nazwać ten budynek domem nie można było . Wyglądał jak jakaś melina od siedmiu boleści . Nie pukając weszłam do środka z pistoletem w ręku . Rozglądając sie na wszystkie strony szukałam mężczyzny którego mam zabić . Przeszłam na koniec korytarza , otworzyłam uchylone już drzwi i zobaczyłam chłopka lezącego na podłodze kompletnie schlanego i naćpanego . Nie miałam jak z nim porozmawiać więc po prostu pociągnęłam za spust . Umarł szybko , ponieważ celnie trafiłam w jego serce . Wyszłam z domu i wsiadając do auta skreśliłam adres . Z następnym było podobnie , tylko że ten obiecywał gotówkę na następny dzień , tylko że ja nie byłam taka głupia . Na szkoleniu uczyli nas że gdy odpuścimy ofierze ona ucieknie i będzie dalej nam zagrażać .

Pozostało jeszcze trzech . Dwóch z nich było w zmowie , dlatego musiałam ich szukać przez bardzo długi czas , ponieważ przemieszczali się z prędkością światła. Lecz ich przechytrzyłam i za pomocą źródeł czekałam już na nich w ich następnej kryjówce . Powrót miałam pojutrze dlatego szybko musiałam się uwinąć z ostatnim na liście . Ulica na której mieszkał była bardzo oddalona od Nowego Yorku . Na kompletnym odludziu , stał mały domek który był prawie że nie widoczny . Droga do niego prowadziła poprzez ciemny i wielki las . Zatrzymałam się nie daleko owego budynku . Drzwi były zamknięte . Obeszłam pare razy parcele , aż w końcu znalazłam drzwi prowadzące na mały taras które były uchylone . Przeskoczyłam przez płot i zbliżyłam się . Weszłam do środka wyciągają spluwę z kieszeni . Spokojnie kroczyłam po domu szukając mojej ofiary weszłam na piętro rozglądając się . Otworzyłam drzwi od łazienki , lecz nikogo tam nie było odwróciłam się , a za mną znajdował się chłopak . Chwycił mnie za ramiona , wyrywając mi broń z dłoni . Kompletnie się tego nie spodziewałam po chwili przywarł mną do podłogi i siedząc na mnie okrakiem żebym nie uciekła przybliżył pistolet do mojej głowy .

- Czego tu szukasz - warknął , mocniej przyciskając pistolet .

Czekaj , czekaj , ja znam ten głos .

- Puść mnie a sobie wszystko wyjaśnimy - Wybełkotałam trochę nie wyraźnie ponieważ twarz miałam zwróconą do podłogi .

Ten posłusznie ze mnie wstał lecz nadal trzymał broń . Spokojnie wstałam i odwróciłam do niego przodem , miał kaptur na sobie , przez co nie mogłam zobaczyć kto to jest . Gdy chciałam zsunąć go z jego głowy chwycił gwałtownie za mój nadgarstek .

- Co ty wyprawiasz - syknął . Ja na pewno znam ten głos , tylko skąd ?

Uniósł głowę do góry przez co jego twarz została odsłonięta . Wiedziałam , wiedziałam że skądś znam ten głos , ten rozkoszny głos . Ten za którym tak tęskniłam . Mimowolnie po moich policzkach zaczęły spływać łzy , łzy szczęścia . Gdy tylko on to zauważył od razu mnie puścił , widać było że mnie nie poznał . Chciałam rzucić się mu w ramiona wyznać że go kocham i już zawsze być razem... marzenia .

- J-justin - wyjąkałam nadal patrząc w jego już nie tak brązowe oczy , lecz nadal niesamowite .

Ten spojrzał na mnie zdezorientowany , a po chwili jego oczy rozszerzyły się , a usta otwarły . Nie był w stanie nic z siebie wydusić . Po woli zaczął się cofać , kręcąc przecząco głowa . Był w kompletnym szoku , nie mówiąc już o mnie . Szedł dalej tyłem gdy trafił na komodę przez którą się przewrócił . Szybko do niego podbiegłam , kucnęłam przy nim a nasze oczy się spotkały .

-L-luna ? - Wreszcie wydusił z siebie gwałtownie wstając , zrobiłam to samo .

Na jego pytanie tylko przytaknęłam głowa . Nie czekając długo przytulił mnie najmocniej jak potrafił .

- Przecież ty nie żyjesz  - wyszeptał w moje włosy

- Jak widzisz żyję - Trwaliśmy w uścisku , lecz nagle się od siebie oderwaliśmy

- Ja śnie , to najpiękniejszy sen na świecie - wpatrywał się w moje oczy próbując potwierdzić to że na prawdę tu jestem

- To nie sen , kochanie - na te słowa wpiłam się w jego usta .

Ten pocałunek , wyrażał wszystko , smutek , radość , tęsknotę , gniew . Wszystko to co chcieliśmy wyrazić . Czekałam na ten moment rok . Tak bardzo za nim tęskniłam , gdyby to było możliwe już dawno umarłabym z tęsknoty .

- Kocham cię - Wyznał ze łzami w oczach gdy się ode mnie oderwał .

- Ja ciebie też - Po jakimś czasie usiedliśmy w salonie , chcąc dowiedzieć się co się działo przez tamte 12 miesięcy .

- Szukałem cię przez cały czas , nie jadłem , nie piłem , nie spałem . Myśl o tym że mogłoby ci się coś stać odbierała mi chęć do wszystkiego . A gdy dowiedziałem się że nie ... żyjesz , załamałem się , byłem wrakiem człowieka , brałem narkotyki , piłem alkohol - opowiedział , a ja z mokrymi policzkami słuchałam uważnie .

- A ty , co się z tobą stało ? - zapytał przejęty

- Jak już wiesz zostałam porwana , wywieziono mnie do Los Angeles gdzie szkolono do bycia... morderczyniom , sprzedawałam narkotyki małolatą i w razie konieczności zabijałam je . Gdy ukończyłam szkolenie mogłam sama decydować co chce robić , lecz ja byłam zagubiona , zmieniłam się nie jestem już tą grzeczną dziewczynką jestem... sama nie wiem kim jestem , mogłabym się opisać jako wredną , nieczułą kryminalistka - rozkleiłam się , nie byłam w stanie dalej ciągnąć tej historii , ale Justin zasługiwał na wyjaśnienia

- Dopiero teraz gdy zobaczyłam rodziców , ciebie , zrozumiałam jaką krzywdę to wszystko wam zrobiło i chodź nie jest to moją winą czuję się cholernie winna . Postanowiłam z tym skończyć , ta misja ma być moją ostatnią - wtuliłam się w ciepły tors chłopaka który mnie pocieszał .

- Nie czuj się winna... . To co było minęło , teraz liczy się to co jest . Nawet nie wiesz jak się ciesze że do mnie wróciłaś , bardzo za tobą tęskniłem i nie wyobrażam sobie znów cię stracić . - Po jego policzkach także spływały łzy które otarłam koniuszkiem palca .

- Ale jest jeden problem... - zaczęłam

- Jaki ?

- No bo ja tu przyjechałam żeby cię ... zabić -  ostatni wyraz wyszeptałam niemal nie słyszalnie .

- Mam pomysł...  

*************************************
No i jak wam się podoba ? Komentujcie i jak wam coś nie pasuje to powiadomcie mnie o tym na GG : 42142286 . DO NASTĘPNEGO <3

czwartek, 1 sierpnia 2013

Rozdział 23 ''Zabić...''

- Od dzisiaj zostaniesz jedną z nas - powiedział prosto z mostu , a mnie zatkało .
Nie wiedziałam co powiedzieć , każdy wpatrywał się we mnie wyczekującą .
- Że co proszę ?!- wydarłam się , gwałtownie wstając z kanapy
- Po pierwsze uspokój się , a po drugie nie masz wyboru - wytłumaczył
- To moje życie i ja będę decydować co chce robić ! - Moja postawa zdziwiła nawet mnie .
Widziałam jak powoli Tom traci cierpliwość . Głęboko westchnął i uśmiechnął się sztucznie .
- Czy ci się to podoba czy nie od tego momentu , będziesz się uczyła samoobrony jak i walki . - Podszedł do mnie i chwycił  za dłonie
- Obserwowałem cię od jakiegoś czasu i wydajesz się idealna
- Co będę musiała robić - popatrzyłam w jego brązowe , nie ukazujące uczuć oczy
- Dowiesz się w swoim czasie - po tych słowach przytulił mnie do siebie...
***ROK PÓŹNIEJ***
***OCZAMI AUTORKI***
Przez 12 miesięcy Luna stała się jedną z najlepszych morderczyni , jaką widział świat . Z początku myśl o zabijaniu czy kradzieży wydawała jej się absurdalna . Zmuszana do tego siłą , wykonywała swoją pracę najlepiej jak potrafiła . Członkowie gangu nabrali do niej szacunku i traktowali ją jak jedną z nich . Co Luna przez ten czas czuła ? Cholernie brakowało jej bliskich , brakowało jej ciepła ze strony drugiej osoby . Oczywiście Tom po części obdarzał ją jakimś uczuciem które rzekomo nazywał ''miłością'' . Lecz on nie mógł zapełnić pustki , po tej jednej osobie którą kochała pierwszy i ostatni raz . Osobę którą jej odebrano . Oddałaby własne życie by choć jeszcze jeden raz usłyszeć jego głos , poczuć zapach i dotyk . Justin natomiast , załamał się kompletnie . W dniu swoich osiemnastych urodzin , przeprowadził się na odludzie i tam pozostał . Nie mógł zapomnieć , nie mógł zapomnieć o tej jedynej , prawdziwej miłości która w brutalny sposób od jego odeszła . Szukał jej przez ten okres czasu . Lecz gdy pewnego pochmurnego dnia padło podejrzenie że ona nie żyję , jego dusza zniknęła , została zastąpiona ogromną i bolesną pustką którą nikt nie był w stanie wypełnić . Świat stracił kolory , życie straciło sens... popadł w nałogi . Regularnie brał narkotyki różnego rodzaju popijając alkoholem . Wtedy zapominał . Lecz nie na długo . Dziewczyna próbowała się z nim skontaktować nie jednokrotnie , lecz zostało to dla niej zabronione . Gdy już w pełni skończyła szkolenie mogła sama decydować o swoim życiu...
***OCZAMI LUNY***
Kolejne zlecenie , kolejne porcje narkotyków sprzedawane małolatą za grube pieniądze . To moja codzienność , moje życie . Zeszłam na dół do kuchni gdzie czekali już na mnie Chris , Jacob i Kevin , członkowie gangu z którymi mam najlepszy kontakt . Tak samo jak ja zostali do tego zmuszeni i po części mnie rozumieją .
- Hej - przywitałam się i usiadłam na jednym z barowych krzeseł
- No cześć , śpiochu - pocałował mnie w policzek Jacob i postawił przede mną moje śniadanie
- Dziękuję - od razu chwyciłam sztućce i zaczęłam jeść
- Dzisiaj jedziemy zabić dłużników - przypomniał mi Chris
- Tak , wiem - powiedział , jakby to była normalna rzecz , dla mnie była codziennością jak już wspomniałam.
Po skończonym posiłku ubrałam się w swoją skórkową kurtkę i okulary przeciwsłoneczne . Wyszliśmy z domu i pojechaliśmy na jakieś zaniedbane osiedle w którym tydzień temu sprzedałam kokainę jednemu licealiście który do tej pory nie oddał kasy . Wsiedliśmy z czarnego chevroleta i ruszyliśmy w kierunku grupki nastolatków palących zioło . Sięgnęłam do kieszeni w której miałam pistolet , delikatnie chwyciłam go w dłoń . Byliśmy na tyle blisko żeby usłyszeć o czym rozmawiają . Chris i Jacob przepędzili niepotrzebnych ludzi , natomiast Kevin przytrzymał chłopaka żeby nie mógł zwiać .
- Masz naszą kasę - warknęłam na niego wyciągając broń która po chwili znalazła się blisko jego skroni .
- N-nie , a-ale jutro będę miał - wyjąkał , a gdy mocnej przycisnęłam spluwę do jego głowy zamknął oczy .
- Miały być dzisiaj - syknęłam przez zaciśnięte zęby .
 Ostatni raz usłyszałam  głośnie bicie jego serca ponieważ pociągnęłam za spust . Kevin puścił chłopaka , a ten opadł na zimie powoli się wykrwawiając . Jak gdyby nigdy nic schowałam ponowie pistolet do kurtki i razem z chłopakami udaliśmy się do naszej willi . W taki oto sposób codziennie giną osoby które popełniły błędy . Zawsze to ja zajmowałam się brudną robotą , miałam na sumieniu nie jednego człowieka , często niewinnego . Lecz zlecenie które dzisiaj miał dać mi Tom miało zmienić wszystko . Weszłam do gabinetu mojego ''szefa'' poinformować że zadanie zostało zrobione pomyślnie . Ten jak zwykle mi pogratulował . Rozmawialiśmy chwile aż zadzwonił jego telefon . Zrobił się jakiś bardziej zdenerwowany , zaczął wymachiwać rękami . Gdy ta ekscytująca rozmowa się skończyła zwrócił się do mnie .
- Mamy następne zlecenie - zaczął
- Jakie ?
- Ale to nie będzie takie normalne zlecenie ... Będziesz musiała wyjechać - dokończył .
 Odkąd tu jestem nigdy nie opuściłam Los Angeles ( Bo właśnie tu się przeprowadzili ) . Nie zrobiło to na mnie wrażenia lecz jak powiedział gdzie mam się udać , w środku oszalałam z radości .
- Do Nowego Yorku - Omal nie popłakałam się ze szczęści .
Próbowałam przybrać obojętny wyraz twarzy lecz mały uśmiech zagościł na mojej twarzy .
- Tylko masz tam z nikim sie nie kontaktować i uważać żeby nikt cię nie rozpoznał , jasne ? - powiedział stanowczo .
Bał się , bał się że od niego odejdę . Widać było że przywiązał się do mnie .
- Jasne - oczywiście , że skłamałam .
Ta misja to moja szansa na ponowne zobaczenie moich rodziców... i Justina
- Co mam tam zrobić ? - zapytałam podekscytowana
- Zabić
- Kogo ?
- Pięciu mężczyzn którzy nam są winni kasę  , mam tylko ich adresy .- podał mi mała karteczkę z wypisanymi ulicami i numerami domów .
Tłumaczył mi jeszcze jak mam to zrobić , lecz ja go nie słuchałam . Przez cały rok nie miałam kontaktu z mamą i tatą , tęsknię za nimi cholernie . Nie wspomnie już chyba o Justinie , moim kochanym Justinie . Lot miałam zamówiony jutro z samego rana , więc pożegnałam się i poszłam do sypialni się pakować . Gdy moje walizki były już pełne położyłam się spać .
Punktualnie o 6.00 zadzwonił mój budzik . Pełna pozytywnej energii z uszykowanym strojem poszłam do łazienki , prysznic dobrze mi zrobił . Pomalowałam się i uczesałam włosy w kitkę . Z walizkami zeszłam na dół gdzie czekali na mnie chłopcy . Z każdym pożegnałam się przytulasem . Nie będzie mnie półtora miesiąca , mogą się za mną stęsknić , tak szczerze to ja za nimi też . Przywiązałam się do nich przez 24 godziny na dobę w ciągu roku przebywaliśmy razem , traktowałam ich jak braci .  Wsiadłam do prywatnej taksówki która ma mnie zawieść na lotnisko . Droga minęła spokojnie . Za pomocą ochroniarzy Toma , wsiadłam do jego prywatnego samolotu , tego którym mnie tu przywiózł . Od razu przypomniałam sobie tamten dzień , gdybym popatrzyła na ten cholerny numer miałabym teraz normalne życie , nie musiałabym zabijać . Widocznie Bóg chciał żebym cierpiała .
Cały lot przespałam , dopiero jak wylądowaliśmy otworzyłam oczy . Jeden z ochroniarzy pomógł mi z bagażami . Wsiadłam do taksówki i podjechałam pod dom który specjalnie kupił Tom na tą okazje . Nie był za bogaty , ale też nie za skromny . Po prostu idealny . Wniosłam dwie walizki wypełnione ciuchami do domu i zaczęłam zwiedzać . Był duży salon połączony z jadalnią i kuchnią , schody prowadzące do dwóch sypialni i łazienek . Był także magazyn broni , które będą mi potrzebne . Dzisiaj i jutro postanowiłam sobie zrobić wolne . Wypakowałam się i dobrze zamaskowana ruszyłam na miasto . Nikt nie mógł mnie poznać , musiałam być w ukryciu . Pierwsze co chciałam zrobi to odwiedzić starą szkołę . Zajęło mi trochę dojście tam , więc ze zmęczenia usiadłam na ławce naprzeciwko niej . Zmieniła się , inny kolor ścian , wymienione okna , wszystko takie inne , lepsze . Jutro muszę się spotkać z rodzicami , muszę . Ale nie wiem jak . Przecież nie zapukam do drzwi i powiem ''Hej , stęskniłam się za wami''... a może ? Boję się tego jak zareagują , a może wcale nie powinnam ich odwiedzać . Może niech zostanie tak jak jest . No bo co będzie dalej... oni się ucieszą że przyjechałam a za chwilę znowu będę musiała wyjechać , bez sensu . Zobaczymy jak się życie potoczy... Robiło się już ciemno , ale postanowiłam odwiedzić jeszcze jedno miejsce , mianowicie Times Square . Stanęłam w idealnym miejscu by oglądać wszystkie te migoczące światła , bilbordy , zabieganych ludzi , pędzące samochody ... Brakowało mi tego . Tego zapachu z ulicznych knajpek , dźwięków klaksonów i rozmów mijających ludzi . Robiło się coraz później dlatego postanowiłam już wrócić do mieszkania . Jak zwykle wieczorem , wzięłam prysznic i ubrałam piżamkę . Szybko zmorzył mnie sen .
Obudziłam się po 13 , dawno tak długo nie spałam i przyznam sie że przyjemne uczucie . Zeszłam na dół przygotować sobie śniadanie , przyzwyczaiłam się już że widzę Jacoba który robi mi jajecznice . Po skończonym posiłku , spędziłam dwie godziny na oglądaniu bezsensownych programów . Miałam czas żeby spokojnie wszystko przemyśleć  , między innymi to że strasznie się zmieniłam , nie jestem już tą nieśmiałą małolatą , tylko dorosłą morderczyniom . Stałam się bardziej wredna i oschła . Pamiętam jak bardzo tęskniłam za rodziną , lecz przyzwyczaiłam sie . Z natłoku myśli musiałam się przewietrzyć , wzięłam kluczyki od auta i ruszyłam w drogę . Nie wiedziałam gdzie , po prostu przed siebie . Miałam właśnie dodać gazu , gdy zauważyłam skromny domek jednorodzinny , mój dom . Nic się nie zmienił od ostatniego razu , gdy go widziałam . Wysiadłam z auta i schowałam się za krzakami , tak by nie mogli mnie zobaczyć . Wpatrywałam się tak w ten dom , gdy nagle drzwi się otworzyły , a z nich wyszli ubrani na czarno , z grobowymi minami , moi rodzice z moją siostrą . Szczęście jakie wtedy odczuwałam , wyraziłam poprzez łzy radości spływające po moich policzkach . Wsiedli do auta i ruszyli w drogę . Postanowiłam sprawdzić gdzie jadą . Utrzymywałam odpowiednią odległość miedzy nami , żeby mnie nie spostrzegli . Droga się strasznie dłużyła , a na dworze robiło się coraz ciemniej . Nagle zjechali na parking przed...cmentarzem...